ไม่นานหลังจากเข้ามาในแดนลับ เหยียนเมิ่งฉีก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็ก นางจึงเดินตามเสียงมาและพบกับเด็กชายตัวน้อย
เมื่อมองดู เด็กชายตัวนี้น่าจะอายุแค่สี่หรือห้าขวบเท่านั้น
ในใจนางอดไม่ได้ที่จะตำหนิพ่อแม่ของเด็กคนนี้
พวกเขาต้องไม่แยแสแค่ไหน ถึงได้ส่งเด็กเล็กขนาดนี้เข้ามาในแดนลับจักรพรรดิคุน
ไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี
เหยียนเมิ่งฉีรีบเดินเข้ามาหา
กู้ชิงเฉินที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคิดว่าเป็นพี่หญิง รีบเช็ดน้ำตาแล้ววิ่งไปหา แต่เมื่อวิ่งไปครึ่งทางกลับพบว่าคนที่มานั้นไม่ใช่กู้หยุนซี แต่เป็นหญิงสาวแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก
เขาจึงหยุดนิ่ง ก่อนจะร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม
เหยียนเมิ่งฉีรีบอุ้มกู้ชิงเฉินขึ้นมา
“อย่าร้องเลยนะ เจ้าเด็กน้อย เจ้ากำลังหาพี่หญิงอยู่หรือ พี่หญิงของเจ้าก็อยู่ในแดนลับจักรพรรดิคุนนี้ใช่หรือไม่?”
“ข้าจะช่วยเจ้าหาพี่หญิงของเจ้าดีไหม?”
กู้ชิงเฉินที่หน้าตาน่ารักมากอยู่แล้ว เมื่อร้องไห้กลับยิ่งทำให้เหยียนเมิ่งฉีรู้สึกหัวใจอ่อนยวบ
นางกอดเขาแน่นพลางปลอบโยน
หลังจากได้ยินคำพูดอ่อนโยนของเหยียนเมิ่งฉี เสียงร้องของกู้ชิงเฉินก็ค่อยๆ เบาลง จนในที่สุดก็หยุดร้อง
ดวงตาที่บวมแดงเล็กน้อยจ้องมองเหยียนเมิ่งฉีไม่กะพริบ พร้อมกับถามด้วยเสียงสะอื้นว่า
“พี่หญิงคนสวย ท่านจะช่วยข้าหาพี่หญิงของข้าจริงๆ หรือ?”
