ในเขตตระกูลมู่ ขณะที่อาวุโสหยินกำลังปิดด่านรักษาอาการบาดเจ็บอยู่นั้น นางพลันลืมตาขึ้นทันที
เพียงก้าวออกจากห้องพัก ก็มีคนในตระกูลวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก
“ท่านอาวุโส! ท่านอาวุโส!”
“เกิดอะไรขึ้น? เสียงระเบิดเมื่อครู่นี้คืออะไร? หรือว่าตระกูลต้วนบุกเข้ามาแล้ว?” อาวุโสหยินเอ่ยถามด้วยความกังวล
“ไม่ใช่…ไม่ใช่ตระกูลต้วน ท่านอาวุโส! เป็นตระกูลต้วนต่างหากที่ถูกกวาดล้าง! เพียงแค่ฝ่ามือเดียว ตระกูลต้วนทั้งตระกูล รวมถึงบรรพชนของพวกเขาถูกบดขยี้จนไม่เหลือซาก!”
“ว่าอย่างไรนะ!?”
อาวุโสหยินเบิกตากว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“เพียงหนึ่งฝ่ามือทำลายล้างตระกูลต้วน? เกรงว่านี่คงเป็นฝีมือของผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชาท่านใดสักคน แล้วตระกูลต้วนไปล่วงเกินผู้แข็งแกร่งระดับนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ฟ้าประทานพรให้ตระกูลมู่ของเราเสียจริง!”
อาวุโสหยินที่ปกติไม่เคยหัวเราะ ทว่าครั้งนี้กลับหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
นางไม่เคยคาดคิดว่าความขัดแย้งระหว่างสามตระกูลรองและตระกูลต้วนจะจบลงด้วยวิธีเช่นนี้
นางรู้สึกขอบคุณผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชาที่ไม่ทราบนามผู้นั้นอย่างยิ่ง
หากไม่ใช่เพราะท่านผู้นั้น บรรพชนแห่งตระกูลต้วนเมื่อฟื้นตัวแล้ว คงนำภัยพิบัติมาสู่ทั้งสามตระกูลรองแน่นอน
“ท่านอาวุโส คุณหนูกลับมาแล้ว!”
