ษของเจ้าได้”
สตรีที่ชื่อเทียนเหมี่ยวคนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้ลู่เฉิน เข้าไปในห้องโถงใหญ่นั้น จึงหาเรื่องกีดขวางไปเรื่อย ๆ
เทียนเซียวรีบพูดด้วยความกระวนกระวายว่า “พี่สาว หากไม่ลองดูก่อน จะรู้ได้อย่างไร?”
“ลองดู? งั้นก็ให้เขาถอนพิษให้เจ้าเดี๋ยวนี้เลย ข้าอยากเห็นว่าเขาจะถอนพิษให้เจ้าได้อย่างไร” เทียนเหมี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงกดดัน
“ข้าต้องไปขอยาสมุนไพรจากท่านพ่อก่อน”
เทียนเหมี่ยวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงประหลาด “ข้าก็สงสัยว่าทำไมเจ้าถึงพาเขามาที่นี่ แท้จริงแล้วคือต้องการไปขอยาสมุนไพรจากท่านพ่อนั่นเอง”
เทียนเซียวเผยสีหน้าไม่พอใจ “พี่สาว ข้าอยากลองดูจริง ๆ”
“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปหาท่านพ่อหรอก เจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้ว” เทียนเหมี่ยวยืนกรานกล่าว
เทียนเซียวเริ่มใจร้อน และตะโกนไปทางห้องโถงใหญ่ว่า “ท่านพ่อ!”
“หยุดร้องได้แล้ว ไม่มีประโยชน์หรอก ข้างในไม่มีทางได้ยินเสียงจากข้างนอก” เทียนเหมี่ยวยิ้มพลางมองเทียนเซียว
เทียนเซียวตั้งใจจะเดินไปเปิดประตู แต่เทียนเหมี่ยวตวัดมือข้างหนึ่ง จากนั้นผ้าขาวผืนหนึ่งพุ่งออกไปขวางอยู่หน้าประตู ไม่ให้เทียนเซียวเข้าใกล้ประตูบานนั้น
เทียนเซียวโกรธจัดและพูดว่า “ท่านกำลังทำอะไรอยู่น่ะ!?”
“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ยอมให้เจ้าเข้าไปรบกวนท่านพ่อ และถ้าเจ้าอยากช่วยเหลือตัวเอง ก็ให้เขาหาทางแก้ปัญหาเองซะ” เทียนเหมี่ยวชี้ไปทางลู่เฉิน เห็นได้ชัดว่าจงใจทำให้ลู่เฉินลำบาก
เทียนเซียวช
