ึงตามองไปยังคนพวกนั้น “เก็บพลังของพวกเจ้าซะ!”
คนเหล่านี้จึงจำต้องเก็บพลังกลับไป
เทียนเซียวหันมามองไปยังลู่เฉิน แล้วพูดว่า “ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายไม่สุภาพกับท่านก่อน เช่นนั้นการที่ท่านฆ่าเขาก็ไม่มีปัญหาอะไร”
ทุกคนพลันตกตะลึง
บางคนยิ่งกระซิบกันเบา ๆ ว่า “เหตุใดท่านหกน้อยคนนั้น ถึงกลัวเขาขนาดนี้?”
“คงกลัววังทะเลภูเขามั้ง”
“ก็จริง ตอนนี้วังทะเลภูเขาฟังคำสั่งของเจ้าหนูคนนี้ ท่านหกน้อยจึงไม่กล้าทำให้เขาลำบาก”
เทียนเซียวไม่ได้กลัวคำนินทาของผู้คน กลับมองไปยังลู่เฉินแล้วพูดว่า “ท่านวางใจเถอะ โรงเหล้าฟ้าเหมันต์ของข้าจะไม่ส่งคนมาจัดการท่าน เพราะเรื่องอาฆาตส่วนตัวเด็ดขาด”
ลู่เฉินมองเทียนเซียว “เจ้ากลัวข้าขนาดนั้นเลยหรือ?”
เทียนเซียวส่ายหน้า “ไม่ได้กลัว แต่ข้ามีเรื่องเร่งด่วน ข้าต้องรีบออกไป”
ชายหนุ่มได้ยินแล้วยิ้ม “เป็นเพราะพิษในตัวเจ้า ทำให้เจ้าต้องรีบออกไปต่างหาก”
ทุกคนไม่ทราบว่าลู่เฉินพูดถึงพิษอะไร แต่สีหน้าของเทียนเซียวเปลี่ยนไป อีกทั้งยังพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ท่าน… รู้ว่าข้าถูกวางยาพิษหรือ?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?” ลู่เฉินถามกลับ
เทียนเซียวตกใจ จากนั้นก็มองไปทางลู่เฉินแล้วถาม “ขอถามหน่อย ท่านเป็นผู้อาวุโสท่านไหน?”
ผู้อาวุโส?
คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้นไม่เข้าใจ แต่เทียนเซียวรู้ว่าหากลู่เฉินสามารถควบคุมวังทะเลภูเขาได้ ฝีมือของเขาย่อมต้องไม่ธรรมดาแน่นอน โดยเฉพาะตอนนี้ที่ยังสามารถมองออกว่าตนเอ
