งถูกพิษ ยิ่งทำให้เขาเคารพนับถือลู่เฉินอย่างยิ่ง
“แค่คนผ่านทางเท่านั้น” ลู่เฉินเพียงพูดออกมาลอย ๆ แล้วคิดจะจากไป
แต่เทียนเซียวกลับร้อนใจ “ผู้อาวุโส”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไรและเดินออกจากโรงเตี๊ยมต่อไป ส่วนเทียนเซียวนั้นตามติดไม่ยอมห่าง อีกทั้งยังสั่งให้เหล่าองครักษ์ถอยออกไป ไม่ให้พวกเขามารบกวน ในทางกลับกัน คนที่มามุงดูต่างแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นทีละคน
“ผู้อาวุโส เพียงแค่ช่วยให้ข้าออกไปจากที่นี่ได้ ข้าก็ยินดีทำทุกอย่าง” เทียนเซียวอ้อนวอน
ลู่เฉินกลับพูดพลางเดินออกไปว่า “หากออกไปแล้ว พิษของเจ้าจะหายไปหรือ?”
“พูดตามตรง ที่โรงเหล้าฟ้าเหมันต์ของข้ามีสุราชนิดหนึ่ง สามารถกดข่มพิษของข้าได้ชั่วคราว”
“สุราแบบนี้ยิ่งใช้มาก ระยะเวลาในการกดข่มก็ยิ่งสั้นลงใช่หรือไม่” ลู่เฉินพูดราวกับสามารถมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่าง
สีหน้าของเทียนเซียวเปลี่ยนไปอย่างมาก “ถูกต้อง อีกทั้งทุกครั้งที่ใช้ ระยะเวลาก็จะสั้นลงเรื่อย ๆ”
“ตอนนี้สั้นแค่ไหน แล้วต้องใช้สักครั้ง?”
“ตอนนี้ต้องใช้เดือนละครั้งแล้ว และหากใช้ในเร็ว ๆ นี้ คาดว่าจะเหลือครึ่งเดือนครั้ง จนกระทั่ง…” แม้เทียนเซียวจะรู้ว่าตนเองอายุไม่ยืน ทว่าก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อ ต่อให้เหลือเพียงหนึ่งวันก็เป็นหนึ่งวัน
ลู่เฉินกลับรู้สึกอยากรู้อยู่บ้าง “ในเมื่อเจ้าตกอยู่ในอันตรายได้ตลอดเวลา แล้วทำไมยังจากบ้านออกมา?”
เทียนเซียวพูดตามตรงว่า “ความจริงแล้วข้าได้ยินว่าที่ทะเลภูเขามารแห่งน
