ี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้มีคนขายยาลูกกลอนชนิดพิเศษ และยาลกลอนนั้นสามารถควบคุมพิษในร่างกายข้าได้ แต่พอข้าหายาลูกกลอนนั้นเจอแล้วกลืนลงไป ถึงได้รู้ว่าเป็นของปลอม และพอจะกลับไป กลับได้ยินว่าที่นี่ถูกปิดล้อมไปแล้ว”
ลู่เฉินยิ้มมองเทียนเซียว “แค่นี้เองหรือ?”
“จริง ๆ นะ ข้าไม่ได้โกหกท่าน”
ชายหนุ่มเดินไปทางท่าเรือ พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า “ความจริงแล้วการถอนพิษให้เจ้าไม่ใช่เรื่องยาก”
เมื่อเทียนเซียวได้ยินก็ดีใจขึ้นมาทันที “ท่าน… ท่านมีวิธีหรือ?”
“มี แต่ต้องใช้สมุนไพรจำนวนมาก อีกทั้งเจ้ากับข้าก็ไม่ใช่ญาติมิตร เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้าด้วยเล่า?” ลู่เฉินถามย้อนกลับไป
เทียนเซียวพลันร้อนใจ เขาจ้องมองลู่เฉินแล้วพูดว่า “ขอเพียงท่านยินดีช่วยข้าถอนพิษ ข้ายกทั้งชีวิตให้ท่านก็ยังได้”
ลู่เฉินส่ายหน้าแล้วถามว่า “ข้าได้ยินว่าโรงเหล้าฟ้าเหมันต์ของพวกเจ้า น้ำที่ใช้หมักเหล้านั้น มาจากภูเขาฟ้าเหมันต์ใช่หรือไม่”
“ใช่” เทียนเซียวพยักหน้าตอบ
“เจ้ารู้จักภูเขาฟ้าเหมันต์นี้มากแค่ไหน?”
“ภูเขาฟ้าเหมันต์เป็นสถานที่ที่อุดมไปด้วย แหล่งน้ำอันเป็นเอกลักษณ์ พวกข้าจะส่งคนไปที่นั่นทุกระยะเวลาหนึ่ง และไม่เพียงเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นมารบกวน ภูเขาฟ้าเหมันต์จึงห้ามคนนอกเข้า” เทียนเซียวอธิบายทีละข้อ
ลู่เฉินได้ยินแล้วจึงถามว่า “พูดอย่างนี้หมายความว่า นอกจากคนของพวกเจ้าแล้ว ภูเขาฟ้าเหมันต์ไม่มีคนนอกเลยหรือ?”
“ถูกต้อง”
ลู่เฉินกลับรู้สึก
