สงสัยเล็กน้อย ‘แต่ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณบอกว่า เจ้าเมืองอยู่ที่ภูเขาฟ้าเหมันต์’
แต่ตอนนี้เทียนเซียวกลับไม่เคยได้ยินว่ามีคนนอกอยู่ที่นั่น เขาจึงหลับตาลง พร้อมสื่อสารกับผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ จากนั้นผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณก็พูดมาประโยคหนึ่ง ลู่เฉินจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“ผู้อาวุโส ท่านเป็นอะไรไปหรือ?” เมื่อเห็นลู่เฉินหลับตาลง เทียนเซียวก็สงสัยขึ้นมา
“ข้าจะช่วยเจ้า แต่หลังจากเรื่องจบแล้ว เจ้าต้องให้ข้าไปยังภูเขาฟ้าเหมันต์” ลู่เฉินพูดจบก็มองไปยังเทียนเซียว อยากดูปฏิกิริยาของเขา
เทียนเซียวตกใจขึ้นมา “ภูเขาฟ้าเหมันต์หรือ?”
“ถูกต้อง!”
เทียนเซียวเผยสีหน้าหนักแน่น “ภูเขาฟ้าเหมันต์นั้นมีภูมิประเทศซับซ้อนมาก อีกทั้งยังมีค่ายกลแปลกประหลาดอีกมากมาย ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสจะไปที่นั่นทำไม?”
“เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” ลู่เฉินตอบกลับไปตรง ๆ
เทียนเซียวคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “วางใจเถิด ตราบใดที่ท่านช่วยข้า ข้าก็จะทุ่มสุดกำลัง เพื่อช่วยให้ท่านเข้าไปได้เช่นกัน”
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ไปกันเถอะ”
เทียนเซียวดีใจมาก เขาเร่งก้าวตามจังหวะเท้าของลู่เฉิน แต่เมื่อใกล้จะถึงท่าเรือ ถังอิงกลับโผล่ออกมา อีกทั้งยังเอามือทั้งสองข้างเท้าเอว และพูดด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวว่า “คิดจะทิ้งข้าไปหรือ?”
