ึ้นบนแผ่นหลังของเงาสุราทันที
เงาสุราตกใจจนกลายเป็นเงาจาง ๆ และพยายามจะกลบหนีออกไป แต่ลู่เฉินฉวยโอกาสใช้เคล็ดวิชาสายฟ้าวิญญาณ พุ่งเข้าไปในร่างของเงาสุราอย่างรวดเร็ว
เมื่อเงาสุราเห็นลู่เฉินวิ่งพรวดเข้ามา ทั้งร่างก็หยุดชะงักอยู่กับที่ ภายในจิตสำนึก เงาสุรายืนอยู่ตรงนั้น พร้อมมองมาทางลู่เฉินอย่างประหลาด “เจ้า… เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”
“เข้ามาอย่างเปิดเผยอย่างเล่า”
“เป็นไปไม่ได้ ข้ามีสิ่งประดิษฐ์วิเศษป้องกัน การบุกรุกของดวงวิญญาณอยู่นะ” เงาสุราเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
ลู่เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ “อ้อ? จริงหรือ?”
“เจ้าทำอะไรกันแน่?”
“เจ้าบาดเจ็บ การควบคุมสิ่งประดิษฐ์วิเศษจึงอ่อนแอลง ส่วนข้า ควบคุมสิ่งประดิษฐ์วิเศษของเจ้าได้ จากนั้นก็สามารถเข้ามาได้อย่างง่ายดาย” ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมมองดวงวิญญาณของอีกฝ่ายพลางยิ้ม
เงาสุราเอ่ยอย่างตื่นตระหนก “นี่มันจิตสำนึกของข้านะ เจ้าไม่กลัวข้าจะฆ่าเจ้าหรือไง!?”
ลู่เฉินมองโซ่พันธนาการดวงวิญญาณ ที่รายล้อมเงาสุราพลางกล่าว “หากเจ้าอยากฆ่าข้า ก็คิดดูก่อนว่าจะทำอย่างไร ให้หลุดพ้นจากโซ่พันธนาการนี้ แล้วเป็นอิสระดีกว่า”
“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า!” เงาสุราโวยวายด้วยความโมโห
ชายหนุ่มพลันยิ้มจนตาหยี “อ้อ? จริงหรือ?”
เงาสุราพยายามจะหลบซ่อนทันที แต่ลู่เฉินกล่าวพลางยิ้ม “โซ่พันธนาการอยู่บนดวงวิญญาณเจ้า เจ้าคิดว่าจะซ่อนได้หรือ?”
เงาสุราเห็นโซ่พันธนาการติดตามตนตลอดเวลา ทำให้ตนเอง
