บอกว่าหอทะเลภูเขาแห่งนี้ เข้าใกล้ได้ยากยิ่งนัก” ถังอิงยังคงต้องการเตือนลู่เฉิน เพราะว่าหอทะเลภูเขาดูแปลกประหลาดเกินไป
ลู่เฉินได้ยินแล้วยิ้มพลางกล่าว “อย่างไร? เจ้าคิดว่าสถานที่แห่งนี้อันตรายมากหรือ?”
“แน่นอนว่าอันตราย!”
“แล้วเหตุใดเจ้ายังตามมา?”
“ข้ารู้ว่ามันอันตราย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะมาไม่ได้ไม่ใช่หรือ” ถังอิงแย้งขึ้นมา
ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ แล้วใช้มือข้างหนึ่งผลักประตูเปิดออก
ชั่วขณะหนึ่ง สายลมดำสายหนึ่งพัดมาตรงหน้า มันดูดร่างพวกลู่เฉินสองคนและสัตว์หนึ่งตัวเข้าไปข้างใน ทำให้ผู้คนที่มองอยู่ด้านนอกตกใจ
มีคนกังวลถามขึ้นว่า “นายท่านจะเป็นอะไรหรือไม่?”
“น่าจะไม่เป็นไรกระมัง”
“น่าขนลุกจริง”
…
ภายในห้อง ถังอิงเพิ่งเข้ามาก็ร้องเสียงดัง “เกิดอะไรขึ้น?”
รอบข้างมืดสนิท หญิงสาวตกใจและรีบรวบรวม พลังวิญญาณสีม่วงออกมาเป็นดวง แต่แสงสว่างส่องได้ไม่ไกลนัก แต่ยังดีที่ลู่เฉินอยู่ข้า งๆ นางจึงถอนหายใจโล่งอก “นี่มัน ทำไมถึงมืดสนิทไปหมดเลย?”
ลู่เฉินอธิบายว่า “ไม่ใช่มืดสนิท แต่เป็นเพราะการรับรู้ถูกจำกัด”
“เจ้าหมายความว่า พวกเราไม่สามารถมองเห็นสถานที่ไกล ๆ ได้?”
“แล้วจะเป็นอะไรอีกล่ะ?” ลู่เฉินย้อนถาม
ถังอิงสงสัยถามว่า “เช่นนั้นพวกเราก็แยกแยะทิศทางไม่ได้สิ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าควรไปทางไหน?”
“ใช่”
สีหน้าของถังอิงฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมา “แล้วจะทำอย่างไรดี?”
ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิลง แล้วเริ่มใช้วิชาหมื่น
