ายเฒ่าหัวเราะถามอย่างไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้น?”
“พวกมันกลัวข้าเป็นธรรมดา” ลู่เฉินยิ้มตอบ
ยายเฒ่าหัวเราะไม่เชื่อ จึงเรียกวิญญาณต้นไม้มาอีกครั้ง แต่เมื่อพวกมันมาถึง ลู่เฉินก็ใช้เม็ดยาสีทองสิบสองเม็ด ซึ่งก็คือเม็ดยาวิญญาณสีดำที่เพิ่งรวมตัวสำเร็จจัดการ
เมื่อวิญญาณต้นไม้พวกนั้นรับรู้ถึงเม็ดยาวิญญาณสีดำของลู่เฉิน ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ จึงตกใจหนีไปอีก
ยายเฒ่าหัวเราะงุนงง “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลย?”
ลู่เฉินมองนางด้วยรอยยิ้มพลางกล่าว “หมดหนทางแล้วสินะ?”
“ไอ้หนู รอดูเถอะ!” ยายเฒ่าหัวเราะโกรธจนอยากจะหนีไป
แต่ลู่เฉินใช้เม็ดยาวิญญาณสีดำรวบรวมพลัง สร้างสิ่งประหลาดลึกลับสีเขียวเข้ม และภายในสิ่งประหลาดลึกลับนั้นก็คือร่างของยายเฒ่าหัวเราะ
เห็นได้ชัดว่ายายเฒ่าหัวเราะรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งกักขังไว้ จึงเริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
ไม่เพียงเท่านั้น ยายเฒ่าหัวเราะยังปล่อยเถาวัลย์สีดำออกมามากมาย แต่ใครจะรู้ว่าเถาวัลย์เหล่านั้นกลับได้รับผลกระทบ จากเม็ดยาวิญญาณสีดำของลู่เฉิน ทำให้ชายหนุ่มสามารถควบคุมมันได้อย่าง ‘คล่องแคล่ว’
เมื่อยายเฒ่าหัวเราะกลับถูกเถาวัลย์สีดำของตัวเอง รัดจนไม่สามารถหนีได้ นางก็ตกใจจนหน้าซีด “นี่… มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ข้าต้องขอบคุณเจ้านะ” ลู่เฉินมองนางพลางยิ้ม
“ขอบคุณข้า?” ยายเฒ่าหัวเราะไม่เข้าใจความหมายของลู่เฉินเลย
แต่มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่รู้ว่า เป็นเพราะเม็ดยาวิญญาณส
