ีดำของเขา มีความสามารถในการควบคุมวิญญาณต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียง และเถาวัลย์สีดำเหล่านี้ก็มีจิตวิญญาณอยู่ในตัว พวกมันจึงถูกตน ‘ควบคุม’ ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
อย่างไรก็ตาม ลู่เฉินไม่ได้บอกความจริงกับยายเฒ่าหัวเราะ เพียงแต่กล่าวว่า “หากเจ้าคิดจะใช้วิญญาณต้นไม้ หรือวิธีใดก็ตามมาจัดการข้า ข้าขอแนะนำให้เจ้าล้มเลิกไปเถอะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก!”
“ช่างหยิ่งผยองเสียจริง!” ยายเฒ่าหัวเราะโกรธจนหยิบขวดยาออกมา แล้วสะบัดมัน ทำให้เกิดไอระเหยพวยพุ่งออกมา จากนั้นเถาวัลย์สีดำเหล่านั้นก็เหี่ยวแห้งไปทีละเส้น
ในเวลาเดียวกัน ยายเฒ่าหัวเราะแค่นเสียงพลางพูดว่า “ข้าสร้างพวกมันได้ ก็ทำลายพวกมันได้เช่นกัน!”
ลู่เฉินมองนางพลางยิ้ม “ไม่เลว เจ้าทำลายสิ่งวิเศษที่ตนเองบ่มเพาะมา ด้วยความยากลำบากจนหมดสิ้น!”
“เพราะเจ้านั่นแหละ!” ยายเฒ่าหัวเราะโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก
ชายหนุ่มส่ายหน้า “ต้องขอบคุณตัวเจ้าเองสิ!”
“ไอ้หนู วันนี้ข้าจะจัดการเจ้าให้ตายให้ได้!” ยายเฒ่าหัวเราะพูดจบก็นั่งขัดสมาธิ แล้วเริ่มท่องคาถา
ในเวลานั้นเอง พื้นดินรอบข้างพลันสั่นสะเทือน
อินซานตกใจจนใบหน้าซีดเผือด “นี่… นี่วังทะเลภูเขาจะพังทลายแล้วหรือ?”
ถังอิงมองไปรอบ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ!”
ลู่เฉินมองลงพื้นด้วยความสนใจ จากนั้นต้นกล้าสีดำมากมายก็ผุดขึ้นมาจากพื้น ต้นกล้าเหล่านั้นเติบโตอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายต้นกล้าที่เติบโตขึ้นมา ก็พุ่งไปยั
