ไม้ของข้าโดยเปล่าประโยชน์” ยายเฒ่าหัวเราะครุ่นคิด ก่อนจะล้มเลิกความคิด เพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น
ถังอิงรู้สึกโมโหขึ้นมา ยายเฒ่าหัวเราะจึงพูดว่า “ไม่พอใจหรือ?”
“ปล่อยเขาไปเดี๋ยวนี้!” ถังอิงมองลู่เฉิน แล้วหันไปพูดกับยายเฒ่าหัวเราะ
“น่าขันนัก ข้าใช้ผลไม้ไปมากมาย แต่เจ้ากลับบอกให้ข้ายอมแพ้? เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?” ยายเฒ่าหัวเราะเย้ยหยันอีกฝ่าย
“ข้าไม่สน ยังไงเจ้าก็ต้องปล่อยเขาออกมา!” ถังอิงพูดด้วยความโกรธ
ยายเฒ่าหัวเราะไม่สนใจ แต่กลับรวบรวมสติและพูดว่า “ข้าจะพาเขาไป เอาไว้เป็นรูปปั้นประดับ”
พูดจบ ยายเฒ่าหัวเราะก็ใช้เชือกเส้นหนึ่งพันรอบรูปปั้นหินลู่เฉิน และตั้งใจจะพาเขาไป
แต่ในตอนนั้นเอง ลู่เฉินพลันพูดขึ้นมาว่า “อย่างไร? คิดว่าจับข้าได้จริง ๆ หรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ยายเฒ่าหัวเราะลอบตกใจ ส่วนถังอิงดีใจมาก “ดูสิ เจ้าจับเขาไว้ไม่ได้หรอก!”
“เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ ๆ!” ยายเฒ่าหัวเราะยอมเชื่อว่าเป็นภาพลวงตา ดีกว่าจะเชื่อว่าลู่เฉินฟื้นขึ้นมา
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา หินที่อยู่รอบตัวลู่เฉินเริ่มแตกร้าว จนในที่สุดมันก็แตกสลายไปทั้งหมด ยายเฒ่าหัวเราะถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว
ถังอิงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เจ้าหนู เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย!”
อินซานเองก็พูดด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน “นายท่าน ท่านไม่เป็นอะไรจริง ๆ หรือ?”
“อืม” ลู่เฉินส่งเสียงรับคำ
ยายเฒ่าหัวเราะคลุ้มคลั่ง ราวจะเสียสติ ก่อนต
