ะโกนลั่น “ทุกคน เงียบให้หมด!”
ถังอิงกล่าวอย่างหยิ่งผยอง “เป็นอะไรไป? ตัวเองไร้ความสามารถ แล้วยังไม่ให้คนอื่นพูดอีกหรือ?”
“ถูกต้อง! ห้ามพูด!” ยายเฒ่าหัวเราะแค่นเสียง จากนั้นเถาวัลย์ก็พันร่างของถังอิงทันที และลากเข้าไปในที่มืด
ถังอิงตะโกนด่า “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
ยายเฒ่าหัวเราะไม่สนใจนาง แต่หันไปพูดกับลู่เฉินว่า “เจ้าหนู เจ้าควรจะยอมแพ้ดี ๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่านางซะ!”
ลู่เฉินพลันตอบอย่างเย็นชาว่า “นางไม่เกี่ยวอะไรกับข้า เจ้าจะฆ่าก็ฆ่าไป”
ถังอิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก่นด่าออกมา “เจ้าเด็กนี่ เหตุใดถึงได้ไร้น้ำใจถึงเช่นนี้?”
“เจ้าเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยหรือ?”
“ตอนที่เจ้าติดอยู่ตรงนั้น ข้าเป็นห่วงเจ้ามาตลอดเลยนะ” ถังอิงพูดอย่างร้อนรน
ลู่เฉินหัวเราะพูด “เจ้าเป็นห่วงก็เป็นเรื่องของเจ้า”
ถังอิงโกรธจัด “เจ้าคนนี้ เหตุใดถึงเลือดเย็นเช่นนี้กัน!?”
ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ยายเฒ่าหัวเราะขึ้น พลางตวาดด้วยโทสะ “พวกเจ้ากำลังเกี้ยวพาราสีกันต่อหน้าข้าเช่นนั้นหรือ?”
ถังอิงไม่กลัวเลยสักนิด “ข้าจะพูดอะไรก็ได้ ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”
“หุบปากซะ!” ยายเฒ่าหัวเราะพูดจบ ก็ใช้พลังปิดปากถังอิงทันที ไม่ให้นางพูดอะไรได้
การกระทำนั้นทำให้ถังอิงร้อนรน และทำได้เพียงส่งเสียงอื้ออึง ราวกับถูกปิดปากไว้
ส่วนยายเฒ่าหัวเราะเตือนลู่เฉินอีกครั้ง “เจ้าหนู เจ้าจะยอมแพ้หรือไม่ยอมแพ้กันแน่?”
“ข้าบอกแล้วว่าอยากฆ่าก็ฆ่าไปเลย!” ลู
