่เฉินยังคงพูดเช่นเดิม
ยายเฒ่าหัวเราะพูดอย่างโกรธจัด “เจ้าคิดจะบีบบังคับข้าเช่นนี้จริง ๆ หรือ?”
“ตามใจเจ้า!”
ยายเฒ่าหัวเราะแค่นเสียง “ดี ข้าจะพานางไป ทำให้เจ้าหานางไม่เจอตลอดกาล!”
พูดจบ ยายเฒ่าหัวเราะก็คว้าตัวถังอิงหายตัวไป หมอกสีเขียวด้านหน้าเองก็หายไปด้วย และปรากฏเป็นทางเดินที่ว่างเปล่า
อินซานมองลู่เฉินอย่างกังวล “นายท่าน ท่านจะไม่ช่วยนางจริง ๆ หรือ?”
ลู่เฉินไม่สนใจ แต่หันไปพูดกับเป็ดมารว่า “นางเคยเป็นเจ้านายเดิมของเจ้า ถ้าเจ้าไม่อยากให้นางตาย ก็ไปตามหานาง”
เป็ดมารรับคำ แล้วกลายเป็นเงาพุ่งหายไป
อินซานเห็นลู่เฉินสั่งให้เป็ดมารออกไป จึงกล่าวด้วยความกังวล “มันจะจัดการกับอสูรปีศาจที่นี่ได้หรือ?”
“เป็ดมารตัวนี้มีความเร็วสูงมาก ดังนั้นผู้คนที่นี่คงจะรับมือกับมันได้ยาก”
“แม้แต่อีกาแห่งความตายก็ถูกจัดการไปแล้ว แล้วเป็ดมารตัวนี้…” อินซานยังคงรู้สึกว่าในวังทะเลภูเขาแห่งนี้ มียอดฝีมือมากมายดุจเมฆ ดังนั้นการปล่อยให้เป็ดมารไปตัวเดียว จึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย
ลู่เฉินฟังแล้วกล่าวว่า “ก็ยังมีข้าอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ท่านจะไปช่วยหรือ?” อินซานถามด้วยความประหลาดใจ
“ไปกันเถอะ ดูก่อนว่ายายเฒ่าหัวเราะผู้นี้ต้องการทำอะไร” ลู่เฉินพูดจบก็พาอินซานไปตามรอยที่เป็ดมารทิ้งไว้ เพื่อตามหาถังอิง
…
ขณะนี้ถังอิงถูกพาตัวมาใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แห้งเหี่ยว อีกทั้งหญ้ารอบ ๆ ก็เหี่ยวแห้งไปหมด ราวกับว่าชีวิตทั้งหมดที่อยู่ที่นี่เห
