ี่ยวเฉาลงไป
ถังอิงเบิกตากว้าง ด้วยความอยากรู้ว่าที่นี่คือที่ใด
ยายเฒ่าหัวเราะถอดผนึกที่ปิดปากนางออก
“ที่นี่คือที่ไหน?” ทันทีที่พูดได้ถังอิงก็รีบถามทันที
“ที่นี่คือสถานที่ที่ข้าใช้ปรุงยาพิษ และต้นไม้ต้นนี้เองก็เช่นกัน” ยายเฒ่าหัวเราะหัวเราะอย่างประหลาด ท่ามกลางหมอกสีเขียว
ถังอิงจ้องมองยายเฒ่าหัวเราะด้วยความโกรธ “ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้”
“ข้าบอกแล้วว่าแม้ข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่ข้าสามารถกักขังเจ้าเอาไว้ได้” ยายเฒ่าหัวเราะพูดพร้อมรอยยิ้ม
“เขาต้องมาช่วยข้าแน่” ถังอิงข่มขู่
ยายเฒ่าหัวเราะหัวเราะประหลาด “จอมมารหญิง เจ้าอย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย”
“หมายความว่าอย่างไร”
“เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจ้าหรอก ดังนั้นอย่าคิดว่าเขาจะมาช่วยเจ้าเลย” ยายเฒ่าหัวเราะเยาะเย้ย
ถังอิงไม่ยอมยอมรับความจริง แต่กลับแก้ตัวว่า “เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”
“ข้าว่าเขาเป็น เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน!” ยายเฒ่าหัวเราะยืนยันอย่างหนักแน่น
ถังอิงแค่นเสียง “รอดูเถอะ เขาต้องมาจัดการกับเจ้าแน่!”
“ข้าเกรงว่าก่อนที่เขาจะมาถึง เจ้าคงตายซะก่อน” ยายเฒ่าหัวเราะหัวเราะอย่างชั่วร้าย
ถังอิงโกรธจนตัวสั่น และในตอนนั้นเอง นางก็รู้สึกถึงการมาของเป็ดมาร
ไม่เพียงเท่านั้น เป็ดมารยังเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้ามาอยู่ข้างกายถังอิงในพริบตา และตั้งใจจะพานางหนีไป แต่เถาวัลย์สีดำที่พื้นกลับรัดถังอิงแน่น ทำให้เป็ดมารไม่สามารถพานางไปได้
เรื่องนี้ทำ
