นซานที่อยู่ข้าง ๆ กลับหัวเราะอย่างโง่เขลาออกมา และเมื่อถังอิงเห็นว่าอินซานดูแปลกไป จึงถามด้วยความสงสัย “แล้วเจ้าเป็นอะไรไปอีกล่ะ?”
“เขาติดพิษแล้ว”
“ติดพิษอะไรงั้นหรือ” ถังอิงงุนงงไปหมด
ลู่เฉินอธิบายว่า “ที่นี่มีสารพิษชนิดหนึ่ง พิษชนิดนี้จะไม่สามารถรุกล้ำเข้าร่างกายได้ก็ต่อเมื่อ พวกเรากำลังโกรธหรือมีพลังที่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่เมื่อครู่เขาไม่ทันระวังตัว เลยติดพิษจนจมดิ่งอยู่ในความฝันที่งดงาม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของถังอิงก็สั่นเทาพลางพูดว่า “นี่… นี่มันพิษอะไรกัน ช่างประหลาดนัก”
ลู่เฉินกล่าวว่า “เป็นพิษที่ทำให้ผู้คนหลงทางและจมดิ่งอยู่ในความงดงาม”
พูดจบ เขาก็วางมือลงบนบ่าของอินซาน ทันใดนั้นอินซานก็ได้สติกลับมา
เมื่อเห็นถังอิงและอีกคนมองตนด้วยสายตาประหลาด อินซานก็รู้สึกเขินอายและพูดว่า “ข้า… เมื่อครู่…”
“ติดพิษน่ะ” ถังอิงพูด
อินซานพยักหน้าแล้วพูดด้วยความหวาดกลัว “ใช่ เป็นความฝันที่งดงาม และข้าก็ไม่สามารถหลุดออกมาได้”
ถังอิงพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมองลู่เฉินอย่างประหลาดใจ “ดังนั้นเมื่อครู่เจ้าเลยตั้งใจยั่วโมโหข้าใช่หรือไม่”
“สิ่งที่ข้าพูดเมื่อครู่ก็ไม่ได้โกหกนะ” ลู่เฉินพูดจบก็เดินนำไปข้างหน้า
ถังอิงรู้สึกซาบซึ้งใจจึงพูดว่า “ขอบคุณมากนะ”
แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ ทำให้ถังอิงรู้สึกหงุดหงิด “แค่คำขอบคุณก็ไม่ได้หรือ”
อินซานรีบตามไปแล้วถามลู่เฉินว่า “นายท่าน ใครกันที่วางยาพิษนี้”
“คำถามนี้ต้อง
