่หยุด จนลู่เฉินกล่าวเสียงเข้ม “พอได้แล้ว! หากเจ้ายังไม่ใช้ไม้ตาย ข้าก็จะเป็นฝ่ายลงมือเอง!”
“หึ ลงมือสิ! ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้บ้าง”
พูดจบ ลู่เฉินก็ปลดปล่อยปราณม่วงห้วงฝัน ออกมาครอบคลุมทั่วห้อง และผสานกับพลังมารที่รายรอบ กลายเป็นบรรยากาศลี้ลับ
ถังอิงเลิกคิ้วพลางหัวเราะ “เจ้าอยากให้ข้าตกอยู่ในห้วงฝันงั้นหรือ?”
“คิดว่าอย่างไรเล่า?” ลู่เฉินหรี่ตามอง
ถังอิงหัวเราะเยาะ “ข้าจะบอกความจริงให้เจ้ารู้ก็ได้ ข้าเคยฝึกเคล็ดวิชามารหลายแขนง จึงไม่มีสิ่งใดสามารถล่อลวง หรือสะกดจิตข้าได้ ดังนั้นหากเจ้าคิดจะให้ข้าตกอยู่ในห้วงฝัน… มันก็ไม่อาจเป็นไปได้หรอก”
ลู่เฉินยิ้มบาง “เช่นนั้นข้าคงประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ”
แต่เขาก็ยังกล่าวต่อ “ทว่าอีกไม่นาน เจ้าจะต้องเสียใจแล้ว”
ลู่เฉินร่ายเคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณ ทว่าทันใดนั้นเองที่ถังอิงแปรเปลี่ยนเป็นกลีบดอกไม้ และลอยกระจายอยู่เหนือสระ พร้อมหัวเราะเยาะ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าอยู่ที่ไหน?”
ลู่เฉินเปลี่ยนร่างกลับเป็นร่างมนุษย์และเอ่ย “อย่าคิดว่ากลอุบายนี้จะทำอะไรข้าได้!”
ถังอิงยั่ว “เช่นนั้นก็ลองดูสิ!”
ชายหนุ่มสะบัดมือ จากนั้นสระน้ำก็ค่อย ๆ แข็งตัว จนกลายเป็นสระน้ำแข็ง
ถังอิงกรีดร้องด้วยความตกใจ และรีบโผล่ออกมาจากสระ นางกลายเป็นร่างจริงพลางบ่นเสียงเขียว “เจ้าช่างไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเอาซะเลย”
ลู่เฉินตอบเสียงเย็น “เจ้าต้องเข้าใจซะใหม่นะ ข้ามาที่นี่
