เก่งกาจเยี่ยงนี้
ลู่เฉินมองไปยังเซี่ยอีฉาน “นำทางต่อไป”
“ขอรับ”
…
ซางเจี้ยนซานปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมยืนอยู่ท่ามกลางผืนทราย ทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด ร่างกายจึงยิ่งสั่นเทิ้มขึ้นมา
“อย่างไรกัน? เขาทำให้บาดเจ็บหรือ?” ในขณะนั้นเอง มีเงาร่างของสตรีคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากซางเจี้ยนซานมากนัก
ซางเจี้ยนซานหมุนตัวไป พร้อมได้เห็นห้องใต้หลังคาที่ดูเลือนลาง แต่กลับมีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านบน
หญิงสาวผู้นั้นเอามือทั้งสองข้างไพล่หลังไว้ และมีหน้ากากทรายปิดบังใบหน้า ดูแล้วแปลกประหลาดไม่น้อย
เมื่อซางเจี้ยนซานเห็นคนผู้นี้ จึงเอ่ยด้วยความเคารพ “ราชาทราย”
“ให้เจ้ากลับไปจัดการเจ้าหนุ่มนั่นที่เทือกเขาเจ็ดหิมะ แต่กลับงามหน้านัก ไม่เพียงจัดการเขาไม่ได้ ทว่ายังได้รับบาดเจ็บ” หญิงเอ่ยพูดอย่างไม่พอใจ
ซางเจี้ยนซานพูดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ “ราชาทราย เขามีที่มาอย่างไรกัน?”
“เขาไม่ธรรมดา เมื่อไม่นานมานี้มีสองฝ่ายเสนอราคาให้เขาในระดับสูง ดังนั้นถ้าหากเราจับเขาได้ พวกเราก็จะได้รับประโยชน์อีกมากมาย”
“สองฝ่าย?” ซางเจี้ยนซานไม่เข้าใจ
“สำนักเหมันต์สงัดและยอดเขาสังหารเหมันต์ รู้จักหรือไม่?” หญิงสาวจ้องมองเขาพลางเอ่ยถาม
ซางเจี้ยนซานพูดด้วยความสงสัย “ยอดเขาสังหารเหมันต์เป็นยอดเขามือสังหารที่น่ากลัวแห่งหนึ่ง ส่วนสำนักเหมันต์สงัดนั้น เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนเป็นสำนักฝึกเซียน ที่แข็งแกร่งที่สุดในมหาทวีปจิ่วโหยวใช่หรือไม่
