?”
“ไม่ขอรับ ความเร็วของเขามีมากเกินไป ข้าจึงมองไม่ชัด” ราชสีห์มารพูดอย่างลำบากใจ
“น่าเสียดายไม่น้อย” หลังจากลู่เฉินพึมพำออกมาก็เดินเข้าไปด้านในต่อ จนกระทั่งเดินออกไปจากค่ายกล ก่อนจะได้เห็นรอยแตกร้าว และภายในรอยแตกร้าวนี้ยังมีไอมารพวยพุ่งออกมามากมาย
เมื่อราชสีห์มารเห็นไอมารเหล่านี้ ก็ตกตะลึงขึ้นมา “ทะลุออกมาจากรอยแตกร้าวที่พื้นนั่น”
“เทือกเขาเจ็ดหิมะช่างน่าสนใจยิ่งนัก” เมื่อเห็นไอมารเหล่านี้ ลู่เฉินก็พึมพำออกมา
จากนั้นลู่เฉินก็ปล่อยแมวมารมายาออกมา เพื่อให้มันดูดซับไอมารอย่างบ้าคลั่งต่อไป และเมื่อแมวมารมายาดูดซับไปได้ครู่หนึ่ง มันจึงพูดขึ้นมาว่า “ลูกพี่ ไอมารนี้เหมือนมาจากแดนต้องห้ามหมื่นมารยิ่งนัก”
“โอ้? เจ้าก็สัมผัสได้หรือ”
“อืม” แมวมารมายาขานรับ
ลู่เฉินแสยะยิ้มและเอ่ย “ดูเหมือนว่าเจ้าจะค่อย ๆ ฟื้นฟูพลังขึ้นมาแล้ว”
“ก็พอได้” แมวมารมายายิ้ม
ชายหนุ่มยิ้มแต่ไม่พูดใด ๆ จากนั้นก็ให้มันดูดซับต่อไป จนกระทั่งผ่านไปครึ่งวัน จู่ ๆ แมวมารมายาก็หดตัวกลายเป็นลูกกลม ๆ ก่อนในท้ายที่สุดจะเข้าไปอยู่ในร่างของลู่เฉินและพูดขึ้นมาว่า “ลูกพี่ ข้าต้องเก็บตัวสักพักหนึ่ง”
ลู่เฉินพยักหน้ารับ จากนั้นก็มองไปยังไอมารเหล่านั้น หลังจากที่นี่ไม่มีประโยชน์ใดกับตนแล้ว เขาก็มองไปยังราชสีห์มาร “อยากออกไปหรือไม่?”
ราชสีห์มารทราบความน่ากลัวของลู่เฉิน ดังนั้นเขาจึงพูดกับชายหนุ่มว่า “นายท่าน ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด ข้
