ก็สามารถบดขยี้วิญญาณของเจ้าได้” ลู่เฉินยิ้มพลางมองชายร่างใหญ่
ชายร่างใหญ่พลันรู้สึกกังวลขึ้นมา “เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”
“ง่ายยิ่งนัก ตั้งใจโจมตีข้าจนกระทั่งข้าพอใจจึงหยุดก็พอ”
“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?” ชายร่างใหญ่จ้องมองลู่เฉินราวกับคนบ้า
ลู่เฉินไม่สนใจและเดินไปตรงหน้าอีกฝ่าย พร้อมเพิ่มตราประทับวิญญาณบนหน้าผากของเขาแทน
“เจ้า… เจ้าทำสิ่งใดกัน?”
“หากมีสิ่งนี้ เจ้าก็ต้องจัดการบางสิ่งตามคำสั่งของข้า” ลู่เฉินยิ้มพลางมองชายร่างใหญ่
ชายร่างใหญ่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก และไม่นานลู่เฉินก็ให้ชายร่างใหญ่โจมตีตน วิญญาณของชายร่างใหญ่พลันไม่สามารถควบคุมได้ และทำได้เพียงโจมตีลู่เฉิน ริมฝีปากของเขาพลันด่าออกมา “ไอ้สารเลว! ใครกันจะโจมตีเจ้ากัน!”
ลู่เฉินรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก “ต่อไปใช้พลังทั้งหมดของเจ้า”
ชายร่างใหญ่ใช้พลังทั้งหมดที่มีโจมตีไปยังลู่เฉิน
แต่ชายหนุ่มกลับไม่เป็นอะไรเลย ชายร่างใหญ่จึงโจมตีต่อไปด้วยความพยายาม จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ อ่อนแอลง จนในที่สุดก็พูดอย่างไรเรี่ยงแรงออกมาว่า “ข้าบอกแล้ว เจ้าให้ข้าหยุดโจมตีเจ้าเถิด”
“อย่างไรกัน? ทำเช่นนี้ไม่ได้หรือ?”
“ข้า… ข้าเหนื่อยแล้ว” ชายร่างใหญ่พูดด้วยความหดหู่ใจ
ลู่เฉินพยักหน้ารับพลางพูดขึ้นมา “ได้ ข้าจะสร้างค่ายกลขึ้นรอบ ๆ ทำให้วิญญาณของเจ้าฟื้นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเจ้าค่อยโจมตีข้าอีกครั้ง”
“ฟื้นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว?” ชายร่างใหญ่คิดว่าล
