บทที่ 761 แม่นางน้อย เจ้ากลับไปเสียดี ๆ เถิด!
เมื่อลู่เฉินได้ยินดังนั้นก็อยากหัวเราะออกมา หลังจากนั้นเขาก็ไม่สนใจหญิงสาว และเดินไปยังซากปรักหักพังด้านหน้า
หลังจากเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป เรื่องที่คาดไม่ถึงจึงเกิดขึ้น
จู่ ๆ ก้อนหินขนาดใหญ่ก็ลอยขึ้นมา และพุ่งเข้าไปด้านหน้าของลู่เฉิน แต่เขาเพียงขยับตัวเล็กน้อยก็สามารถหลบเลี่ยงได้
ดังนั้นก้อนหินขนาดใหญ่นี้ จึงพุ่งเข้าไปยังด้านหลังของเฉออู่ทันที
เฉออู่ตกตะลึงจนปล่อยกำปั้นออกไป
ตูม!
ก้อนหินระเบิดออก จากนั้นเงามารจึงปรากฏขึ้นมา ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยหนวดเครา ในมือถือขวานวิญญาณขนาดใหญ่ แววตาดูดุร้ายพลางตะโกนขึ้นมาว่า “รนหาที่ตาย!”
เฉออู่หวาดกลัวขึ้นมา จึงรีบวิ่งไปยังลู่เฉินทันที “เจ้า… เหตุใดจึงหลบเลี่ยงได้!”
ลู่เฉินคร้านจะอธิบาย เฉออู่จึงมองไปยังวิญญาณมารตัวนั้นทันที “หากเจ้าอยากจะจัดการก็จัดการเขา มาหาข้าทำไมกัน?”
วิญญาณมารไม่แบ่งแยกผู้คน จึงทุบขวานออกไปทันที เฉออู่รีบบินไปยังด้านหลังลู่เฉินทันที จากนั้นวิญญาณมารจึงมองไปยังลู่เฉินและคนอื่น ๆ ด้วยความโกรธเคือง “ต้องตายให้หมด!”
พูดจบ วิญญาณมารตนนี้จึงยกขวานขึ้นมาอีกครั้ง และปล่อยเงาขวานออกไป ทว่าลู่เฉินพลันก้าวออกไปด้านหน้าเพื่อต่อต้านการ ‘โจมตี’ ทุกวิถีทาง และเมื่อเป็นเช่นนี้ ‘เม็ดยามารสีดำ’ ของเขา จึงเริ่มมีการตอบสนองทันที
เมื่อเห็น ‘เม็ดยามารสีดำ’ การตอบสนอง ลู่เฉินจึงเผยรอยยิ้มออกม
