า
เฉออู่รู้สึกสงสัย “ไม่เป็นอะไรเลยหรือ?”
วิญญาณมารตนนั้นพลันรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย จึงเบิกตากว้างพลางมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าคือผู้ใด เหตุใดจึงไม่กลัวการโจมตีของข้า?”
ลู่เฉินแสยะยิ้มพลางมองวิญญาณมารนี้ “แล้วใครบอกว่าข้าต้องกลัวการโจมตีของเจ้ากัน?”
เมื่อวิญญาณมารเห็นลู่เฉินอวดดีเช่นนี้ จึงตะคอกขึ้นมาทันที “ดูเหมือนว่าข้าต้องทำให้เจ้าได้รู้ ถึงความแข็งแกร่งของข้าเสียหน่อยแล้ว!”
เมื่อวิญญาณมารพูดจบ ขวานของมันก็กลายเป็นเงาขวานมากมาย จากนั้นเงาขวานเหล่านี้ก็ค่อย ๆ ลอยไปยังลู่เฉิน ราวกับต้องการจะฆ่าเขาให้ตาย
ชายหนุ่มให้เซี่ยอีฉานและคนอื่น ๆ ถอยไปอีกด้านหนึ่ง ส่วนตนต่อต้านการโจมตีนี้ต่อไป
เฉออู่คิดว่าลู่เฉินจะบาดเจ็บ เพราะวิญญาณมารเหล่านี้ไม่ธรรมดา แต่ราวกับลู่เฉินไม่สนใจการโจมตีของอีกฝ่าย และปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตีบนร่างกายของตนได้อย่างอิสระ
“นี่ เป็นไปได้อย่างไร?” เฉออู่รู้สึกสับสนขึ้นมา
วิญญาณมารเองก็สับสนเล็กน้อย พร้อมพึมพำออกมา “เขาคือผู้ใดกัน เหตุใดจึงไม่กลัวการโจมตีของข้า?”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ลงมือ ลู่เฉินจึงยิ้มพลางมองเขา “เหตุใดจึงไม่ลงมือเล่า?”
“ข้าจะลงมือหรือไม่ เหตุใดต้องบอกเจ้าด้วย?” วิญญาณมารรู้สึกโมโหขึ้นมา
“หากเจ้าไม่ลงมือ เช่นนั้นข้าก็จะลงมือเอง” เมื่อลู่เฉินพูดจบ คาถาสยบภูตผีจึงพันรัดวิญญาณมารเอาไว้ทันที
จู่ ๆ วิญญาณมารก็ไม่สามารถขยับการได้ มันจึงหวาดกลัวจนพูดออกมา “เจ้าทำสิ่ง
