เขามีความสามารถก็มาจัดการข้าสิ!”
“เช่นนั้นเจ้าคงต้องฟังเสียงข้าให้มากกว่านี้หน่อยแล้ว” ซูวั่งเยว่ชุดแดงจึงเริ่มร้องเพลงขึ้นมา เฉออู่จึงตกอยู่ในภาพหลอนทันที
ซูวั่งเยว่ชุดแดงจึงหัวเราะขึ้นมาและเอ่ย “ออกไปเถิด”
เฉออู่หมุนตัวออกไปราวกับคนโง่ นางคล้ายถูกวิญญาณร้ายบางอย่างเข้าสิง และเดินออกไปจากที่นี่ทันที จากนั้นซูวั่งเยว่ชุดแดงก็หมุนตัวเดินไปหาลู่เฉิน
“นายท่าน ข้าให้นางออกไปแล้ว”
“อืม” ลู่เฉินขานรับแล้วเก็บนางกลับเข้าไป
หลังจากหวังฝูนำทางลู่เฉินไปยังซากปรักหักพังนอกตำหนัก เขาจึงพูดขึ้นมาว่า “วิญญาณมารเหล่านั้นอยู่ที่นี่ ส่วนประมุขเองก็อยู่ด้านในเช่นกัน”
“ประมุข?”
“ใช่ เขาคือคนผู้ที่ทุกคนยอมจำนนให้” หวังฝูอธิบายออกมา
ลู่เฉินได้ฟังจึงเอ่ยถาม “หมายความว่าร่างวิญญาณของพวกเจ้า ก็ถูกผนึกไว้ด้านในหรือ?”
