กตะลึง จากนั้นเขาจึงเริ่มต่อสู้กับหั่วเตาหลาง
พวกเขาทั้งสองคนต่อสู้กันจากในห้องโถงจนออกไปข้างนอก
ผู้คนในเทือกเขาเจ็ดหิมะต่างพบเห็นทันที ทันใดนั้นฝูงชนจำนวนมากก็มารวมตัวกันรอบ ๆ แดนลับ ส่วนเฉออู่เองก็มองไปทางลู่เฉินพลางพูดว่า “เจ้าจบสิ้นแล้ว!”
“จบสิ้นงั้นหรือ?”
“ขณะนี้มีสายตาจับจ้องอยู่มากมาย ถึงเจ้าคิดหนีก็ทำไมได้หรอก!”
เฉออู่เอ่ยขึ้น แต่ลู่เฉินทำเพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร
ด้านผู้เฒ่าเซี่ยที่ไม่สามารถต้านทานการโจมตีอันบ้าคลั่งของหั่วเตาหลางได้ ดังนั้นภายในไม่กี่อึดใจ เขาก็ตามไม่ทัน และถูกซัดกระเด็นออกไปกระแทกตำหนัก
การแสดงออกของเฉออู่เปลี่ยนไปอย่างมหันต์ ก่อนจะรีบตะโกนบอกคนรอบข้างทันทีว่า “เหตุใดพวกเจ้าถึงเหม่อกันอยู่? รีบจัดการเขาเร็ว ๆ เข้าสิ!”
เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าเซี่ยได้รับบาดเจ็บ คนเหล่านี้จึงรีบรุดไปล้อมหั่วเตาหลางไว้ ขณะที่เฉออู่จ้องมองไปทางลู่เฉิน แล้วหัวเราะ “ดูสิ เขากำลังจะถูกจัดการแล้ว!”
“ข้าแนะนำให้เจ้าบอกพวกเขาว่าอย่าลงมือทำอะไร ไม่เช่นนั้นหากพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บในภายหลัง ก็อย่ามาตำหนิข้าที่ไม่เตือน” ลู่เฉินส่งยิ้มให้
แต่เฉออู่กลับหัวเราะพลางพูดว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะจัดการคนเหล่านี้ได้ด้วยตัวเอง”
“โอ้? งั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วหยิบกู่ฉินออกมา และเมื่เฉออู่เห็นดังนั้นจีงรีบพูดหยอกล้อทันที
“เจ้าจะอาศัยกู่ฉินพัง ๆ ช่วยเขาหรือ?”
ทันใดนั้นเสียงกู่
