องเจ้าไม่มีผลสำหรับข้า” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางเอ่ย
“นั่นยังไม่แน่นอน”
“โอ้? อยากลองอีกหรือ?”
“แน่นอน!” หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมา หลังจากนั้นเสียงก็ยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งทั้งสองคนที่อยู่รอบกายลู่เฉินได้หายตัวไป
ไม่เพียงเท่านั้น หมอกตรงหน้าชายหนุ่มก็หายไปเช่นกัน และเขายังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ในขณะเดียวกัน บนต้นไม้นี้มีหญิงสาวสวมชุดธรรมดายืนแกว่งชิงช้าอยู่
ใบหน้าของหญิงสาวผู้นี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เจ้าอยากเจอข้ามิใช่หรือ?”
ลู่เฉินมองไป นางดูมีอายุราวยี่สิบกว่าปีเท่านั้น และดูอ่อนวัยอยู่มาก แต่ชายหนุ่มสามารถมองเห็นได้ว่านางไร้ซึ่งวิญญาณ หรืออาจจะบอกได้ว่าสิ่งตรงหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
แต่เขาไม่ได้พูดออกมาในทันที เพียงยิ้มพลางมองนาง “เหตุใดเจ้าจึงไม่ออกไปจากที่นี่?”
“ออกไป…” อีกฝ่ายแสยะยิ้มราวกับกำลังหัวเราะกับตัวเอง และเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง
“อยากออกไปหรือไม่?” ลู่เฉินเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง
“หากข้าบอกว่าอยาก เจ้าต้องบอกว่าจะพาข้าออกไปใช่หรือไม่” ราวกับหญิงสาวเข้าใจในสิ่งที่ลู่เฉินกำลังจะพูด จึงเริ่มหัวเราะขึ้นมา
“ข้าสามารถพาเจ้าออกไปได้ แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องช่วยข้าเสียก่อน”
“ไม่ต้องพูดว่าเจ้าต้องการให้ข้าช่วยเรื่องใด ลำพังเพียงทักษะเช่นนี้ของเจ้า เจ้าไม่สามารถพาข้าออกไปจากที่นี่ได้หรอก” หญิงสาวพูดด้วยความมั่นใจ
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด
“หรือไม่ใช่เ
