ุ่มรีบใช้เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้าเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีเหล่านี้ จากนั้นจึงพุ่งตัวไปในทิศทางของการโจมตี
ไม่นานเขาก็เห็นกลุ่มหุ่นกล
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อย เงาสายฟ้าและกุ่ยเจี๋ยออกมาจัดการกับหุ่นกลเหล่านี้
เสวี่ยหลิงเยว่ซึ่งอยู่ในความมืดพูดกับรูปปั้นน้ำแข็งว่า “ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ ดูสิเจ้าคะ เด็กคนนี้ไม่ได้จริงจังกับหุ่นกลพวกนี้เลย”
“ข้ารู้”
“แต่ท่านยังปล่อยพวกมันออกไปรึเจ้าคะ?” เสวี่ยหลิงเยว่เอ่ยเสียงเบา
“ไว้พวกมันใกล้จะพ่ายแพ้แล้ว ข้าจะปล่อยให้หุ่นกลพวกมีประโยชน์จนถึงครั้งสุดท้ายของพวกมัน” สตรีศักดิ์สิทธิ์หัวเราะร่วน
“ท่านคิดจะระเบิดพวกมันรึเจ้าคะ?”
“ถูกต้อง!”
“แต่เมื่อหุ่นกลเหล่านี้ระเบิด พวกมันจะสร้างพลังวิญญาณทรงพลังออกมานะเจ้าคะ”
“นั่นล่ะคือสิ่งที่ข้าต้องการ”
เสวี่ยหลิงเยว่ไม่มีทางเลือกนอกจากพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าขอหลบด้านหลังท่านนะเจ้าคะ เพราะมันคงน่ากลัวยิ่งนัก ยามพวกมันระเบิดตัวเอง!”
“เอาสิ”
เสวี่ยหลิงเยว่ซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นน้ำแข็ง ขณะที่ดวงตาของนางยังคงจับจ้องไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า
ครั้นลู่เฉินกับเงาสายฟ้าเกือบจะโค่นหุ่นกลเหล่านี้ลงจนหมด สตรีศักดิ์สิทธิ์ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงยิ้ม ๆ ว่า “เริ่มได้!”
ลู่เฉินยังคงไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายพูดว่าเริ่มได้นั้นหมายถึงอะไร
แต่พริบตาถัดมา หุ่นกลเหล่านี้ก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง
ตู้ม ตู้ม ตู้ม!
หุ่นกลทั้งหลายระเบิดออก
คลื่นวิญญาณอัน
