ทรงพลังทำให้เงาสายฟ้าและกุ่ยเจี๋ยได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที
ชายหนุ่มรีบเก็บพวกมันไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นหมอกสีขาวก็สลายไป สตรีศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในรูปปั้นน้ำแข็งคิดว่าลู่เฉินตายไปแล้ว และเสวี่ยหลิงเยว่ที่อยู่ด้านหลังประติมากรรมน้ำแข็งเองก็คิดว่าลู่เฉินไม่รอดเช่นกัน
แต่หลังจากหมอกสีขาวสลายไปจนหมด ลู่เฉินก็ยังคงยืนอยู่ที่นั่น เขาจ้องมองรูปปั้นน้ำแข็งและเสวี่ยหลิงเยว่ที่อยู่ด้านหลังประติมากรรมน้ำแข็ง “ไม่ลงมือต่อหรือ?”
สตรีศักดิ์สิทธิ์สับสน “เหตุใดเจ้าถึงยังไม่เป็นไร?”
“เหตุใดข้าต้องเป็นอันใดด้วยเล่า?” ลู่เฉินย้อนถาม
“เพราะพลังของการระเบิดของหุ่นกลเมื่อครู่นี้จะสร้างความเสียหายให้กับจิตวิญญาณอย่างมาก แต่เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใดเลย?” สตรีศักดิ์สิทธิ์สับสน
ชายหนุ่มเพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ขออภัยด้วย แต่จิตวิญญาณของข้าทรงพลังมากกว่าที่เจ้าคิดมากนัก”
“เป็นไปไม่ได้ ผลกระทบเมื่อครู่ควรจะรุนแรงมาก!” สตรีศักดิ์สิทธิ์ไม่เชื่อ
“จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ ยังไงเสียข้าก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว”
สตรีศักดิ์สิทธิ์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับเสวี่ยหลิงเยว่ “ถอย!”
รูปปั้นน้ำแข็งและร่างของเสวี่ยหลิงเยว่หายไปทันที
ทว่าลู่เฉินแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา “พวกเจ้าหนีไม่พ้นหรอก”
จากนั้นรูปปั้นน้ำแข็งและร่างของเสวี่ยหลิงเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เพราะมีเขตแดนแปลก ๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวพวกนาง ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่พวกนางจะออกไปได
