องข้า” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย
“เจ้าหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะไม่มีวิธีจัดการพวกเจ้าหรอกนะ?” เสวียหลิงเยว่เผยรอยยิ้มประหลาด
ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมา “เจ้าลองคิดดู สถานที่ของเจ้าจะถูกเปิดเผยหรือไม่”
“สถานที่ของข้า?”
และในขณะนั้นเอง เงาสายฟ้าปรากฏขึ้น และกลายเป็นพายุฟ้าคะนองพุ่งไปยังทิศทางหนึ่ง
ตู้ม!
บริเวณหมอกสีขาวนั่น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาทันที และหมอกสีขาวรอบ ๆ จึงหายไป จึงเห็นสตรีนางหนึ่งยืนอยู่บนก้อนหิน แต่ดูเก้อเขินเล็กน้อย
หญิงผู้นี้สวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา แต่บนชุดกระโปรงนั้นมีรูไหม้ขนาดเล็กอยู่มากมาย ส่วนมือขวายังถือไม้เท้ากระดูกอสูรสีน้ำเงิน ดูแล้วช่างแปลกประหลาดนัก
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสวียหลิงเยว่
ส่วนเสวียหลิงเยว่คิดไม่ถึงว่าตนจะถูกเปิดเผย จึงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “คิดไม่ถึงเสียจริง!”
“เมื่อเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ก็นับว่ายังดูอ่อนวัยนัก” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายที่ดูราวกับหญิงสาวอายุราว ๆ ยี่สิบถึงสามสิบปีได้ แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าอีกฝ่ายน่าจะใช้ผลไม้ชนิดหนึ่งจึงกลายเป็นเช่นนี้
ทว่าเสวียหลิงเยว่กลับรู้สึกดีใจขึ้นมา “บอกว่าข้าอ่อนวัยหรือ ช่างน่าดีใจนัก”
“เจ้าช่างหลงตัวเองเสียจริง”
“แน่นอน สตรีผู้ใดจะไม่ชอบความอ่อนเยาว์และความสวยงามกัน จริงหรือไม่?” เสวียหลิงเยว่หัวเราะขึ้นมา
ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “สวยงามก็มีพลังแล้วหรือ?”
“ข้ากล้าล่อเจ้าเข้ามาถึงที่นี่ ย่อมต้องมีวิธีจัดก
