ด้ยินชื่อของหญิงชรา
“อย่างไรกัน? เจ้ารู้จักอาจารย์ของข้าหรือ?”
“อู๋เสี่ย เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนถูกจอมมารทำลายไปแล้ว เหตุใดจึงยังมีเจ้าอยู่?”
เสวียหลิงเยว่หวนคิดพลางพูดขึ้นมา “เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนข้าอายุเพียงสิบกว่าปีเท่านั้น”
“เจ้าเป็นคนเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน?”
“ใช่ เพียงแต่หลังจากมาที่นี่ได้กินผลไม้บางอย่าง จากนั้นจึงอ่อนเยาว์ลงและยังคงมีรูปโฉมงามเช่นนี้” เสวียหลิงเยว่พูด
“อยู่ภายในร่างของชายชราแต่พูดว่ารูปงามมาก? เจ้ากำลังทำให้ข้ากลัวหรือ?” ลู่เฉินยิ้มเจื่อน
เสวียหลิงเยว่ยิ้มพลางตอบกลับ “ไม่เป็นไร เจ้าเพียงต้องรู้ว่าข้าทั้งเก่งและรูปงามเท่านั้นก็พอ”
“อาจารย์ของเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?” ลู่เฉินค่อนข้างสนใจเรื่องนี้
“นางถูกจอมมารทำลาย แต่ยังคงมีชีวิตอยู่”
“มีชีวิต? เมื่อไหร่กัน?” ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าแม้แต่หญิงชรายังฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ จึงมีสีหน้าประหลาดใจออกมา
เสวียหลิงเยว่จ้องมองลู่เฉินพลางพูด “เจ้าหนุ่ม ดูเหมือนข้าควรจะเป็นคนที่เจ้าสนใจ ไม่ใช่อาจารย์ของข้า!”
ชายหนุ่มยิ้มพลางมองเสวียหลิงเยว่ “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีนามว่าอย่างไร?”
“เจ้า? สตรีศักดิ์สิทธิ์บอกแล้ว เจ้ามีนามว่าลู่เฉิน แม้ชื่อของเจ้าจะเหมือนกับจอมมารเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน แต่เมื่อเทียบเจ้ากับเขาแล้ว คนหนึ่งเหมือนสวรรค์ คนหนึ่งเหมือนธรณี ดังนั้นจึงไม่สามารถเทียบกันได้” เสวียหลิงเยว่ส่ายหน้าพลางพูดดูถูกลู่เฉิน
ลู่เฉินได้ฟังแล้ว
