เขาคงน้อยลง ดังนั้นแต่ละคนจึงรู้สึกไม่พอใจและไม่คิดให้ลู่เฉินตอบตกลง
แต่ลู่เฉินถูกแผนที่นี้ดึงดูดเข้าแล้ว
ดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้น “แผนที่นี้เจ้าได้มาอย่างไร?”
“ในหุบเขาลึก ข้าคือผู้ที่มีการเคลื่อนไหวว่องไวที่สุด ดังนั้นหลายปีมานี้ ข้าได้ท่องยุทธภพและวาดมันขึ้นมาด้วยตัวเอง” ผู้เฒ่าเตาอธิบายออกมา
คนอื่น ๆ พลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
บางคนยังพูดขึ้นมา “ผู้เฒ่าเตา ตอนพวกเราขอยืมดูแผนที่นี้เจ้ากลับปฏิเสธ ตอนนี้เพื่อผลไม้ เจ้าใจกว้างถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
“ใช่ ผู้เฒ่าเตา เพื่อหลอกล่อคนเจ้ายอมทำถึงเพียงนี้เชียว”
เดิมทีคนเหล่านี้เป็นพวกเดียวกัน แต่ตอนนี้แต่ละคนกลับไม่พอใจ และดูเหมือนกำลังเกิดการแตกคอกัน
ลู่เฉินยิ้มพลางมองผู้เฒ่าเตา “ได้ จะแข่งอย่างไร?”
“ง่ายนัก หอผู้อาวุโสแห่งนี้มีพื้นที่ต่อสู้อยู่ พวกเราเข้าไปที่นั่น ผู้ใดยอมแพ้หรือออกนอกพื้นที่ที่กำหนดก่อนจะถือว่าแพ้” ผู้เฒ่าเตารีบอธิบายออกมา
เขาพยักหน้ารับ “ตกลง”
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะตอบตกลง ดังนั้นแต่ละคนจึงพูดโน้มน้าวอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่าหลงกลเด็ดขาด”
“ใช่ ความแข็งแกร่งของผู้เฒ่าเตาไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้อย่างเจ้าจะสามารถเอาชนะได้”
ราชันค่ายกลภูติพูดกับลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม เรื่องนี้อย่าวู่วามอย่างเด็ดขาด”
“ไปเถิด!” ลู่เฉินไม่ลังเลและบอกให้ผู้เฒ่าเตานำทางไป
ผู้เฒ่าเตาเก็บแผนที่ก่อนจะแสยะยิ้ม “ไป”
จากนั้นผู้เฒ่าเตาก็เดิน
