ัวเราะ “ชายผู้นี้ดูน่าสนใจอยู่บ้าง”
“องค์หญิง เราควรทำอย่างไรดีเพคะ?”
“ปล่อยให้ดอกไม้และต้นไม้ที่อยู่ข้างนอกคอยดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาต่อไป หากจำเป็น ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ต้องรับรองความปลอดภัยของเขาให้ได้” องค์หญิงไป๋ฮวาบอกกับไป๋เซียง
ไป๋เซียงตอบรับ “เพคะ”
จากนั้นนางก็จากไป
ส่วนองค์หญิงไป๋ฮวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าไม่รู้ว่าเขาจะรับมือกับเจ้าตำหนักผู้นั้นได้หรือไม่”
…
ขณะนี้เจ้าตำหนักได้พบบรรดาผู้อาวุโสแล้ว จากนั้นเขาก็เรียกผู้อาวุโสทั้งหมดมาพบ
ทว่าผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสห้าถูกลู่เฉินจับตัวไว้ ส่วนผู้อาวุโสสี่ ผู้อาวุโสเจ็ด และผู้อาวุโสสิบล้วนได้รับประโยชน์จากชายหนุ่ม ดังนั้นเมื่อคนเหล่านี้ได้ยินว่าเจ้าตำหนักต้องการจะฆ่าลู่เฉิน พวกเขาจึงมองหน้ากันเงียบ ๆ
ผู้อาวุโสสามยังคงมีตราประทับภูตอยู่ ดังนั้นภายใต้คำแนะนำของลู่เฉิน เขาจึงถามเจ้าตำหนักด้วยความสงสัยว่า “ท่านเจ้าตำหนัก ชายผู้นี้ไม่ได้ไปที่ป่าประหลาดหรือขอรับ?”
ผู้อาวุโสใหญ่เองก็สับสนเช่นกัน จึงขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม “ท่านเจ้าตำหนัก เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
เจ้าตำหนักไม่สามารถบอกได้ว่าเขาคิดจะใช้ลู่เฉินจัดการกับไป๋ฮวาหยวน ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “มีคนส่งเขามาสร้างปัญหาในหุบเขาของเรา ดังนั้นเราจึงต้องจัดการกับเขา”
“แต่เขา…” ผู้อาวุโสใหญ่ที่อ่อนแอลงเล็กน้อยส่งเสียงไอ
เจ้าตำหนักจ้องมองผู้อาวุโสใหญ่อย่างเย็นชา “ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ เจ้าต้องรั
