งข้า”
เมื่อได้ยินดังนั้นไป๋เซียงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป “เจ้า!”
“รู้สึกถึงความต่างระหว่างข้ากับเจ้าแล้วหรือไม่?”
“หากเมื่อครู่องค์หญิงให้ข้าใช้เคล็ดวิชาที่แข็งแกร่งนั่น เจ้าคงได้ตายไปนานแล้ว!” ไป๋เซียงยังคงเอ่ยอย่างดื้อดึง
เขายิ้มหยัน “อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ”
“เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” ลู่เฉินยิ้ม
วิญญาณของไป๋เซียงมีสีหน้าเปลี่ยนไป “หากคิดจะฆ่าก็ฆ่าซะ!”
“ข้ายังไม่อยากฆ่าเจ้า เพราะเจ้ายังพอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง”
ไป๋เซียงถามด้วยความแปลกใจ “หมายความว่าอย่างไร?”
“ทำข้อตกลงเสียก่อน” ชายหนุ่มคร้านจะอธิบายให้มากความ
แต่เมื่อได้ยินการทำข้อตกลง นางจึงร้อนใจขึ้นมาทันที “ข้าไม่มีทางทำข้อตกลงกับมนุษย์”
“เจ้าคิดว่าตัวเองยังมีทางเลือกหรือ?” ลู่เฉินยิ้ม
ไป๋เซียงสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “ขอบอกเจ้าตามตรง ดอกไม้ที่นี่ไม่สามารถทำข้อตกลงกับมนุษย์ได้ มิเช่นนั้นเมื่อทำข้อตกลง พวกเราจะถูกสาป และวิญญาณจะลอยออกไป”
“โอ้? วิญญาณลอยออกไป?”
“ใช่!” ไป๋เซียงย้ำ
ลู่เฉินไม่เชื่อ ทั้งยังคิดว่าอีกฝ่ายกำลังหลอก ไป๋เซียงจึงพูดด้วยความร้อนใจ “เจ้าไม่เชื่อหรือ แต่สิ่งที่ข้าควรพูดก็ได้พูดไปทั้งหมดแล้ว!”
เมื่อชายหนุ่มเห็นนางยังไม่ยอมจึงเพิ่มตราประทับวิญญาณเข้าไป
ตราประทับวิญญาณนี้ หากใช้กับวิญญาณของมนุษย์นั้นอาจจะได้ผลดี แต่เมื่อเป็นวิญญาณภูตผี พลังในการพันธนาการนั้นค่อนข้างอ่อนแอ โดยเฉพาะขณะที่เพิ
