บทที่ 686 พ่างจื่อที่เกือบจะตกหลุมพรางความงาม
วังพฤกษาทมิฬนี้ แท้จริงแล้วเป็นคลังปิดผนึกแห่งหนึ่ง และยังปิดผนึกประมุขพฤกษาทมิฬผู้นี้เอาไว้
ลู่เฉินวางมือลงไปตรงนั้นและเชื่อมต่อกับศาสตราวิญญาณนี้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สามารถนำศาสตราวิญญาณนี้มาได้อย่างง่ายดาย
ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังสามารถควบคุมสมบัติวิญญาณนี้ได้ ทำให้รอบกายประมุขพฤกษาทมิฬเกิดโซ่ตรวนแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาพันรัดร่างกายเขาไว้มากมาย
นอกจากนี้ ภายในตำหนักก็ยังมีมวลพลังที่แข็งแกร่งซึ่งบีบรัดประมุขพฤกษาทมิฬไว้ ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกกักขังและกำลังจะขาดอากาศหายใจ
เหตุการณ์นี้ทำให้ประมุขพฤกษาทมิฬหวาดกลัวจนพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “ปล่อยข้า!”
ปีศาจต้นไม้ที่อยู่นอกตำหนักต่างแปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ลู่เฉินมองไปยังประมุขพฤกษาทมิฬ “เจ้าต้องการให้ข้าตายมิใช่หรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่ข้า แต่เป็นไป๋ฮวา องค์หญิงไป๋ฮวาต้องการให้ข้าล่อเจ้ามาแล้วจับเจ้า!” ประมุขพฤกษาทมิฬอดพูดความจริงออกมาไม่ได้
เดิมทีชายหนุ่มเพียงคิดจะมาช่วยเฮยหลวน แต่เมื่อได้ยินเรื่องนี้จึงแสดงสีหน้าสงสัยออกมา “องค์หญิงไป๋ฮวาคือผู้ใดกัน?”
“ดอกไม้ที่น่ากลัวดอกหนึ่ง” ประมุขพฤกษาทมิฬเริ่มหายใจหอบถี่
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มสงสัย
และในขณะนั้นเอง เงาแสงสีเขียวก็พุ่งไปยังภายในครอบแก้วนั้น จู่ ๆ เฮยหลวนก็ส่งเสียงร้องประหลาดออกมา ราวกับเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่
