น “ผู้ใดกัน!”
ขณะนั้นเอง บนร่างของเฮยหลวนก็ปลดปล่อยแสงสีเขียวออกมา และยังเผยรอยยิ้มชั่วร้าย “ไม่เลวนี่ เจ้าหนุ่ม”
ลู่เฉินจ้องมองคนตรงหน้าอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายดูราวกับกลุ่มแสงสีเขียว แต่ไม่สามารถดูออกได้ว่าคืออะไร
“ไม่ต้องดูแล้ว ข้าผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะมองเห็นได้” หญิงสาวยิ้มประหลาด
“เจ้าคือองค์หญิงไป๋ฮวา?”
“ผิด ข้าคือองครักษ์ขององค์หญิงไป๋ฮวา ไป๋เซียง!” หญิงสาวยิ้มให้ลู่เฉินผ่านทางร่างของเฮยหลวน
“พวกเจ้าคือใคร เหตุใดจึงต้องเพ่งเล็งข้า?” ชายหนุ่มคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่วังเหมันต์สงัดส่งมา เขาจึงมีสีหน้าเปลี่ยนไป
“อย่าตื่นเต้นไปนักเลย ข้าแค่นำข้อความจากองค์หญิงมาบอกเท่านั้น!” ไป๋เซียงยิ้มพลางมองลู่เฉิน
“ข้อความใด?”
“หากอยากให้นางมีชีวิตรอด เช่นนั้นก็จงเดินตามเส้นทางนี้มา!” เมื่อไป๋เซียงพูดจบก็โยนหนังสัตว์ผืนหนึ่งออกมา ด้านบนมีแผนที่ของเส้นทางหนึ่งอยู่
ลู่เฉินรับมาถือไว้ในมือและมองมัน ไป๋เซียงปรายตามองไปยังประมุขพฤกษาทมิฬพลางยิ้มเย็นชา “เจ้าสิ่งไร้ประโยชน์!”
จากนั้นปีศาจต้นไม้เหล่านี้จึงได้เห็นภาพที่น่าหวาดกลัว นั่นก็คือไป๋เซียงยื่นมือซ้ายออกมาตรงหน้าประมุขพฤกษาทมิฬ จากนั้นเงาแสงสีเขียวก็กลายเป็นเงาศรพุ่งออกไปยังร่างของอีกฝ่าย มันทำให้ชายชราตกตะลึงจนหน้าถอดสี “ไม่!”
อย่างไรก็ตาม แม้ประมุขพฤกษาทมิฬจะตะโกนก็ไร้ประโยชน์ เพราะร่างของเขาแตกกระจายออกเป็นชิ้นส่วนต่าง ๆ ทันที จากน
