ีพ่างจื่อไม่อยากไป แต่ลู่เฉิน ‘ข่มขู่และบีบบังคับ’ ทุกทาง เขาจึงทำได้เพียงยอม แต่พ่างจื่อก็พูดเบา ๆ ออกมาว่า “ผู้เฒ่า ท่านคิดว่าเพราะเหตุใดนายท่านจึงต้องเรียกข้าไป?”
“อาจจะเป็นเพราะเจ้าตัวค่อนข้างใหญ่จึงดูน่าสนใจ” ชายชราเอ่ยติดตลก
พ่างจื่อกลอกตามอง “ผู้เฒ่า ข้าสามารถทำให้ตัวเองเล็กลงได้”
“เช่นนั้นเจ้าจะเปลี่ยนหรือไม่เล่า?”
เมื่อพ่างจื่อเห็นว่าชายชราไม่ได้จริงจังเท่าไหร่นัก จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ไป๋ฮวาหยวนน่ากลัวอย่างที่ท่านบอกจริงหรือ?”
“ใช่ น่ากลัวมาก! น่ากลัวอย่างไร้สิ่งใดเปรียบ! ผู้คนส่วนมากที่ได้ไปที่นั่นล้วนไม่ได้กลับออกมา” ชายชราพูดเสียงดังขึ้นเพราะคิดจะให้ลู่เฉินได้ยิน
ทว่าชายหนุ่มไม่สนใจ และยังคงเดินตามแผนที่บนหนังสัตว์ต่อไป
จนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม พวกเขาจึงมาถึงป่าดอกไม้แห่งหนึ่ง
ป่าดอกไม้นี้มี ‘วิญญาณดอกไม้’ อยู่เป็นจำนวนมาก แต่ละดอกดูงดงามราวกับดอกไม้ แม้แต่น้ำเสียงเวลาพูดยังอ่อนหวานไพเราะ อีกทั้งบางดอกก็ยังตะโกนไปยังพ่างจื่อ “ท่านพี่อ้วน!”
บางคนยิ้มพลางพูดขึ้นมาว่า “ท่านพี่อ้วน อยากมาเล่นกับพวกเราหรือไม่?”
จากนั้นหญิงกลุ่มหนึ่งจึงก้าวขึ้นมาฉุดรั้ง พ่างจื่อไม่เคยได้รับการต้อนรับเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะเหล่าสตรีที่งดงามเช่นนี้ เขาหันไปยิ้มให้ชายชราทันที “ผู้เฒ่า สถานที่แห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ท่านบอก!”
“นี่ยังไม่น่ากลัวหรือ?” ชายชราที่เห็นบรรยากาศเช่นน
