า ความสามารถของเขานั้นทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง” เมื่อพ่างจื่อยิ่งพูดยิ่งรู้สึกกลัว
ชายชรารู้ดีว่าคนของภูเขาพฤกษาทมิฬนั้นน่ากลัวเพียงใด แต่เขาก็ทำได้เพียงพูดออกมา “เช่นนั้นเจ้ามีวิธีหรือ?”
พ่างจื่อพูดไม่ออก เขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด และได้แต่รู้สึกเสียใจที่ลงมาจากภูเขาเพื่อมาสร้างปัญหาให้ลู่เฉิน
…
ขณะนั้นเอง ภายในตำหนัก ราชันต้นหัวเราะนำเรื่องที่เกิดขึ้นมารายงาน ทำให้คนในตำหนักคึกคักขึ้นมาทันที
“ขั้นหลอมแก่นแท้อะไรกัน? ทำไมถึงไม่กลัวพิษของพ่างจื่อ?”
“เรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?”
ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ชายชราที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แค่ขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่งก็กลัวกันจนเป็นเช่นนี้เชียวหรือ?”
จากนั้นทุกคนก็ค่อย ๆ สงบลง แต่ชายชราผู้นั้นกลับจ้องมองราชันต้นหัวเราะ “เจ้าเข้ามานี่!”
ราชันต้นหัวเราะไม่รู้ว่าเหตุใดท่านประมุขจึงเรียกตนเข้าไป
