างจื่อได้ยินชื่อเฮยหลวนจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “สตรีผู้นั้น?”
“ใช่”
“นางอยู่ภายในตำหนักบนภูเขา แต่ประมุขและวิญญาณต้นไม้กลุ่มหนึ่งคอยเฝ้าอยู่ ดังนั้น…” พ่างจื่อมีสีหน้าลำบากใจ
“พวกเจ้าจับนางมาทำไม?” ลู่เฉินเอ่ยถาม
พ่างจื่อตอบด้วยท่าทางสับสน “เรื่องนี้ต้องถามท่านประมุข เขาให้คนไปจับมา แต่หลังจากจับมาแล้วก็โยนเข้าไปภายในสมบัติวิญญาณ ส่วนจะนำไปทำสิ่งใดนั้นเขาไม่ได้บอกไว้”
“โอ้? ไม่พูดเรื่องใดเลยหรือ?”
“อืม!”
เมื่อลู่เฉินเข้าใจแล้วจึงให้พ่างจื่อนำทางไป
เมื่อได้ยินว่าตนต้องนำทางจึงมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “นายท่าน คือว่า… ข้าทำไม่ได้!”
“เพราะเหตุใดกัน?”
“ประมุขของเราดุร้ายยิ่งนัก โดยเฉพาะถ้ารู้ว่าข้าหักหลังเขา เขาจะต้องดูดวิญญาณของข้าออกไปทันทีแน่!”
“ดูดออกไป?”
“ใช่ ความสามารถในการดูดวิญญาณของเขาแข็งแกร่งมากนัก” เพียงพ่างจื่อคิดไปถึงเรื่องนั้น เนื้อตัวก็สั่นเทาขึ้นมา
แต่ลู่เฉินไม่สนใจเรื่องเหล่านี้และโยนพ่างจื่อไปยังภูเขาซากศพทันที จากนั้นจึงมองชายชรา “ไป”
ชายชราจ้องมองพ่างจื่อ “แล้วเขา?”
“จับมาแล้ว!” เมื่อเขาพูดจบ ชายชราก็เข้าใจในทันที
แต่พ่างจื่อรู้สึกกลุ้มใจเป็นอย่างมาก ชายชราจึงทำได้เพียงเอ่ยปลอบ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเจ้าก็ชินไปเอง!”
“อะไรคือเดี๋ยวก็ชินหรือ?” เมื่อพ่างจื่อคิดถึงประมุขของตน เขาจึงรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา
ชายชราชี้ไปยังลู่เฉิน “เขาไม่ธรรมดา”
“แต่ประมุขของเราเป็นถึงปีศาจพฤกษาชร
