ันที “เจ้าทำอะไรกับข้า?”
“หากไม่อยากตายก็จงซื่อสัตย์”
“ข้า …ประมุขของเราจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!” เมื่อพ่างจื่อพบว่าไม่สามารถหนีไปได้ จึงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ชายหนุ่มหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นมา “มีสองทาง”
“ทางใด?” พ่างจื่อเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
“ทางแรก รีบตายไปซะ ส่วนทางที่สอง ยอมแพ้ให้ข้า”
“ยอมแพ้” พ่างจื่อหวาดกลัวจนตอบรับทางเลือกที่สองทันที เห็นได้ชัดว่ารู้ตัวแล้วว่าต้องเกาะขาลู่เฉินเอาไว้ให้แน่นเสียก่อน
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “มาทำข้อตกลงกันเสียหน่อย”
“ว่าอย่างไรนะ?” พ่างจื่ออ้าปากค้าง
ลู่เฉินมองไปยังหัวโต ๆ ของอีกฝ่าย “เจ้าไม่มีทางเลือก!”
พ่างจื่อพูดด้วยความรู้สึกหดหู่ “หากไม่เล่า?”
“ไม่ได้!”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากทำ แต่พวกเราไม่สามารถหักหลังภูเขาพฤกษาทมิฬได้ มิเช่นนั้นจะถูกท่านประมุขฉีกเป็นชิ้น ๆ” พ่างจื่อพูดด้วยความตื่นตระหนก
ชายหนุ่มหยิ้มหยัน “เช่นนั้นเจ้าอยากถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ หรืออยากตายเสียตั้งแต่ตอนนี้?”
พ่างจื่อรู้ว่าตนไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า “เช่นนั้นข้ายอมก็ได้”
ในที่สุด พ่างจื่อก็ต้องยอมจำนนและทำข้อตกลงกับลู่เฉิน
เมื่อทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อย เขาจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ข้าจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าต้องตอบมาตามตรง”
“ข้าเป็นเช่นนี้แล้วจะโกหกเจ้าได้หรือ?” พ่างจื่อพูดด้วยความหดหู่ใจ
ชายหนุ่มจึงถามถึงเรื่องของเฮยหลวน
เมื่อพ่
