สัมผัสถึงกุ่ยเจี๋ยได้ จึงคิดว่าเขตแดนวิญญาณของตนได้ฆ่าอีกฝ่ายไปแล้ว จึงพูดด้วยความพอใจว่า “ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง!”
หลังจากนั้นเขาก็เงียบไป แต่ลู่เฉินยังคงสนใจการเคลื่อนไหวของโลงศพหินและคนด้านในอยู่ จึงวางค่ายกลไว้รอบ ๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังให้กุ่ยเจี๋ยเข้าไปในค่ายกล และค่อยกำชับให้รักษาระห่างระหว่างโลงศพหินและชายผู้นั้นไว้
หลังจากนั้นจึงแทรกจิตกลับไปยังร่างของตน เพื่อที่หลังจากนี้เขาจะสามารถมองเห็นภาพของโลงศพหินนั้นได้จากค่ายกล
“ข้าจะรอดูว่าหลังจากนี้เจ้าคิดจะทำสิ่งใด” ลู่เฉินยิ้มมุมปาก
แต่ตอนนี้โลงศพหินดูเงียบสงบมาก ชายหนุ่มจึงไม่ได้สนใจมากนัก มอบหน้าที่นี้ให้กุ่ยเจี๋ยคอยดูแล และตนก็ได้หายตัวไปหาผู้อาวุโส
เมื่อเขากลับไปที่สวน ผู้อาวุโสหลายก็คนได้รออยู่ที่นั่นแล้ว เพราะหลาย ๆ คนได้รู้จากผู้อาวุโสห้าว่าลู่เฉินได้หนีไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงอยากมายืนยัน
แต่เมื่อไม่เห็นชายหนุ่ม พวกเขาจึงเริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมา ไป๋หลี่ซานจึงคอยพูดปลอบพวกเขา “ผู้อาวุโสทุกท่าน อย่ากังวลใจไปเลย อีกไม่นานเขาก็กลับมาแล้ว”
ผู้อาวุโสเจ็ดที่สวมชุดสีขาวหันหลังให้ไป๋หลี่ซานพลางพูดขึ้นว่า “เขาสำคัญกับพวกเรามาก ดังนั้นหากพวกเจ้ามีข่าวคราวใด ต้องรีบมาบอกพวกเราทันที”
“วางใจเถิด ข้า… ข้าจะทำเช่นนั้น” ไป๋หลี่ซานรับปาก
ผู้อาวุโสเจ็ดรู้สึกกังวล เขามองไปที่ผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสสิบ “ข้าสงสัยว่าผู้อาวุโสห้า
