ายหนุ่มไว้ภายใน จากนั้นแสงทั้งห้าสีที่แตกต่างกันภายในเขตแดนก็ปรากฏขึ้น ดูแล้วช่างน่ากลัวนัก
“เจ้าหนุ่ม อย่าดูเลย สิ่งนี้เรียกว่าพิษห้าสี” ผู้อาวุโสห้าพูดด้วยความพึงพอใจ
ไป๋หลี่ซานได้ยินว่ามีพิษห้าสีก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที กานจิ่วเม่ยจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “ประมุขยอดเขา พิษห้าสีคือสิ่งใดกัน?”
ไป๋หลี่ซานขมวดคิ้วมุ่น “พิษห้าสี สามารถกลายเป็นพิษห้าชนิดได้ และไม่สามารถถอนพิษได้”
“ไม่สามารถถอนพิษได้?”
“เพราะว่าไม่ว่าจะชะล้างพิษชนิดใด อีกสี่ชนิดที่เหลือก็จะมีพลังแข็งแกร่งขึ้น” ไป๋หลี่ซานอธิบาย
ครั้นกานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงได้ยินเช่นนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าพิษนี้น่ากลัวเกินไปเสียแล้ว
ผู้อาวุโสห้าหัวเราะเสียงดังลั่น
ลู่เฉินที่อยู่ภายในเขตแดนกลับยกยิ้ม พลางดูดซับไอพิษเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายทั้งหมด
“เจ้าหนุ่ม เจ้ากล้าดูดซับมันเช่นนี้? ไม่กลัวตายรึ?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายซึมซับพลังอย่างบ้าคลั่ง ผู้อาวุโสห้าก็เผยรอยยิ้มเย็นชา
เมื่อลู่เฉินดูดซับเรียบร้อยแล้ว เขายังเอามือไปสัมผัสบริเวณเขตแดน จนทำให้มันถูกทำลายลงในที่สุด
ส่วนชายหนุ่มนั้นไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย
รอยยิ้มของผู้อาวุโสห้าเลือนหายไปทันที นางจ้องมองลู่เฉินพลางเอ่ยถาม “เจ้าทำสิ่งใดกัน?”
“ข้าบอกแล้ว ข้าไม่กลัวพิษใด ๆ ทั้งสิ้น!”
“ดูเหมือนว่าข้าต้องจับเจ้าไปเสียก่อน แล้วจึงจะตรวจสอบดูอีกครั้ง!” เมื่อผู้อาวุโสห้าพูดจบก็มีดอกไม้สีดำลอยออกมาจ
