ากแขนเสื้อ
ดอกไม้นี้ดูดลู่เฉินเข้าไปภายในทันที
หลังจากนั้นผู้อาวุโสห้าก็หมุนตัวเดินออกไป ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ เพราะนางพบว่าผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสสิบได้ปรากฏตัวออกมาแล้ว
ดังนั้นเมื่อผู้อาวุโสห้าจากไปได้ครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสสิบจึงปรากฏตัว
เมื่อผู้อาวุโสสี่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้อาวุโสห้า เขาก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม “เป็นผู้อาวุโสห้าจริง ๆ”
ผู้อาวุโสสิบรีบมองไปยังไป๋หลี่ซานและคนอื่น ๆ ทันที “เมื่อครู่เกิดเรื่องใดขึ้น?”
ไป๋หลี่ซานอดไม่ได้ที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
เมื่อผู้อาวุโสทั้งสองได้ยินว่าลู่เฉินไม่สนใจพิษของผู้อาวุโสห้า ทั้งสองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ไป๋หลี่ซานมองไปยังทั้งสองทันที “ท่านผู้อาวุโสทั้งสอง พวกท่านจะต้องคิดหาวิธี”
ผู้อาวุโสสี่ครุ่นคิดก่อนจะพูดขึ้นว่า “พิษของผู้อาวุโสห้านั้น พวกเราต่างก็ไม่กล้าเข้าใกล้”
ผู้อาวุโสสิบเห็นด้วย “ต้องไปหาผู้อาวุโสเจ็ดเสียแล้ว”
หลังจากนั้นทั้งสองจึงออกไปอย่างรวดเร็ว
กานจิ่วเม่ยมองไปยังไป๋หลี่ซาน “ประมุขยอดเขา เขาจะเป็นอะไรหรือไม่?”
“ตอนนี้เขาจะไม่เป็นอะไร” ไป๋หลี่ซานสามารถติดต่ออีกฝ่ายได้ ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าชายหนุ่มยังสบายดี
กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงไม่รู้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ พวกเขาทำได้เพียงแค่รอเท่านั้น
ส่วนผู้อาวุโสห้านั้น เขาพาลู่เฉินวิ่งไปตลอดทาง เพียงไม่นานก็กลับมายังป่าพฤกษาพิษของตน
หลังจากมาถึงป่าพฤกษาพิษ ผู้อาวุโส
