กเขาก็ไม่สามารถหนีออกไปได้ ทำได้เพียงมองดูด้วยความแปลกใจอยู่ตรงนั้น
ส่วนชายหนุ่มนั้นได้หลับตาลง เตรียมที่จะไปพบกับเถาวัลย์วิญญาณภูตนี้
ทุกคนตรงหน้าต่างมองหน้ากัน บางคนยังมองไปยังเฉียนหลัว “ศิษย์พี่เฉียน ตอนนี้ควรทำอย่างไร?”
“ยังจะทำสิ่งใดได้? รออยู่ตรงนี้ดี ๆ เถิด” เฉียนหลัวเองก็รู้สึกกังวลเช่นกัน
รอ?
ทุกคนไม่มีทางเลือกอื่น
หลังจากนั้น ภายในพื้นที่จิตของลู่เฉิน เถาวัลย์วิญญาณภูตได้มองหาวิญญาณของอีกฝ่ายรอบด้าน พร้อมทั้งทำให้เถาวัลย์เหล่านี้เติบโตอย่างบ้าคลั่ง และกลายเป็น ‘ต้นไม้ใหญ่’ ในทันที
ต้นไม้ใหญ่นี้มีกิ่งก้านงอกออกมาเต็มไปหมด
เพียงเห็นกิ่งก้านแต่ละก้าน ดูราวกับเถาวัลย์สีดำที่เป็นเหมือนลำแขน
ส่วนเงาวิญญาณของชิงอีถงนั้น เปล่งแสงอยู่ตรงกลางของต้นเถาวัลย์นั่น จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากเจ้าสามารถช่วยข้าจัดการเขาได้ ข้าจะมอบทั้งวิญญาณของข้าให้เจ้า!”
“ได้ ทำตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน!” น้ำเสียงพึงพอใจดังขึ้นจากเถาวัลย์วิญญาณภูตนี้
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มปรากฏตัวพลางคลี่ยิ้มและพูดว่า “ใช้วิญญาณของตนมาเลี้ยงเถาวัลย์วิญญาณภูต เจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
เมื่อชิงอีถงมองไปยังอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกโมโห เพราะหากเขาไม่ได้ทำร้ายตน เช่นนั้นตนคงไม่ต้องใช้วิญญาณมาเลี้ยงเถาวัลย์วิญญาณภูตนี้เพื่อทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นหรอก
ชิงอีถงจึงแค่นเสียงขึ้น “เป็นเพราะเจ้า! มิเช่นนั้น
