ย่างง่ายดาย ศรนั้นตกลงบนฝ่ามือหนา อีกทั้งลูกไฟทั้งเก้ายังทำลายธนูนั้นจนแตกกระจาย
เฉียนหลัวตกตะลึงจนนิ่งอึ้งไป เขายังไม่ทันตอบโต้ จู่ ๆ ไข่มุกอัสนีวิญญาณในมือของลู่เฉินก็ปล่อยสายฟ้าที่ทรงพลังออกมา
ตูม!
มันโจมตีไปบนร่างของเฉียนหลัวอย่างรุนแรง
เฉียนหลัวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นทั่วทั้งร่างก็ถูกแผดเผา ชิงอีถงหวาดกลัวจนรู้สึกสับสนไปหมด
ศิษย์ที่อยู่ตรงทางออกต่างก็มองหน้ากันและรีบเข้ามาทันที พวกเขาได้เห็นร่างของเฉียนหลัวที่ถูกแผดเผาล้มลงบนพื้น และเขาก็ค่อย ๆ คลืบคลานถอยห่างออกมา ส่วนชิงอีถงที่ยืนอยู่ไม่ไกลออกไปนั้น ในมือกำลังถือกระดาษยันต์บางอย่าง
กระดาษยันต์แผ่นนี้แผ่กระจายแสงสีทอง กลายเป็นเขตแดนที่คุ้มกันชิงอีถงที่อยู่ภายในนั้น
ชิงอีถงพูดขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว “เจ้าอย่าเข้ามา!”
ศิษย์เหล่านั้นหวาดกลัวจนต่างก็รีบเข้าไปปกป้องเฉียนหลัวไว้
เฉียนหลัวรีบร้องตะโกนไปยังพวกเขาทันที “เร็ว! เรียกอาจารย์มาเดี๋ยวนี้!”
พวกเขาหวาดกลัวจนเตรียมที่จะนำยันต์สื่อสารออกมา แต่ไข่มุกอัสนีวิญญาณในมือของลู่เฉิน ไม่ปล่อยให้พวกเขามีโอกาส ชายหนุ่มค่อย ๆ โจมตีจนทำให้ผู้คนเหล่านั้นบาดเจ็บสาหัส
เฉียนหลัวหวาดกลัว เขาจ้องมองไปยังลู่เฉินพลางพูดด้วยความร้อนใจ “เจ้าหนุ่ม นี่คือสวนผลไม้ในหุบเขาลึก ถ้าหากเจ้าไม่อยากถูกพวกเราจัดการ ก็จงรีบออกไปจากที่นี่ซะ”
แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มเย็นชา “ออกไป? พวกเจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?”
“
