ยอมจำนนต่อข้าซะ” ลู่เฉินยิ้มพลางมองเงาสายฟ้า
แน่นอนว่าเงาสายฟ้าไม่ยินยอม และยังคงแสดงความไม่พอใจออกมา แต่สุดท้ายก็ไม่อาจหลีหนีความจริงนี้ไปได้ โดยเฉพาะเมื่อลู่เฉินไปถึงตรงหน้ามัน คิดจะกลืนกินพลังของมันลงไปนั้น เงาสายฟ้านี้ก็ตะโกนดังลั่น “ได้ ข้ายอมแพ้!”
“โอ้? ยอมแพ้จริงหรือ?”
“ไม่เช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรเล่า?” เงาสายฟ้าหดหู่ใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เต็มใจ
ลู่เฉินยกมุมปากขึ้น จากนั้นจึงเพิ่มตราประทับวิญญาณลงบนเงาสายฟ้า เงาสายฟ้าจึงค่อย ๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้น และกลายเป็นเงาวิญญาณ
“เมื่อครู่เจ้าทำสิ่งใดกับข้า?” เงาสายฟ้าที่ดูราวกับชายหนุ่มอ่อนวัยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เพียงแค่เพิ่มพลังเข้าไป พลังนี้ทำให้เจ้าไม่สามารถหักหลังข้าได้”
คำอธิบายของลู่เฉินทำให้งาสายฟ้าพลันตื่นตระหนก และเมื่อชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายกังวลใจก็เอ่ยเตือนว่า “วางใจเถิด เพียงแค่เจ้าไม่ทรยศต่อข้า ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากใจ”
เงาสายฟ้าเริ่มคลายกังวล “เช่นนั้นก็ดี”
“แต่ตอนนี้ข้ามีคำถามที่อยากถามเจ้า”
“ว่ามาเถิด”
“สายฟ้าหากต้องการกลายเป็นวิญญาณ นับเป็นเรื่องยาก ไม่รู้ว่าเจ้าทำได้อย่างไร?” ลู่เฉินมองมันพลางเอ่ยถามขึ้นมา อีกฝ่ายกลายเป็นวิญญาณและมีจิตของตนเองอยู่ นับว่าไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่าย ๆ
เงาสายฟ้าอธิบายว่า “ตั้งแต่ข้ามีวิญญาณนี้ ข้าก็อยู่ที่ภูเขาสายฟ้านี้มาโดยตลอด จากนั้นก็ถูกกักขังอยู่ภายในสมบัติวิญญาณ”
“โอ้? ตอนที่เจ้ามีจิตนั้
