จู่ ๆ ลู่เฉินก็ลืมตาขึ้นมา และใช้มือคว้าอะไรบางอย่างก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
“ศิษย์พี่ เห็นแล้วหรือไม่?” กานจิ่วเม่ยสงสัย
“เมื่อครู่หลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมาแล้วก็คว้าอะไรบางอย่าง” กู่ซานฉงบอกในสิ่งที่ตนเห็นให้แก่กานจิ่วเม่ย
กานจิ่วเม่ยพยักหน้ารับ “ใช่ เมื่อครู่ข้าก็เห็น”
กู่ซานฉงสงสัย “เขาคว้าสิ่งใดกันแน่?”
กานจิ่วเม่ยก็อยากรู้เช่นกัน แต่ตอนนี้ไม่มีผู้ใดอธิบายให้พวกเขาทราบได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงจ้องมองลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ
หลังจากนั้น วิญญาณของลู่เฉินก็ได้แทรกเข้าไปภายในวงแหวนนี้
เมื่อเห็นร่างที่แท้จริงของลู่เฉิน เงาสายฟ้าก็หัวเราะพลางพูดว่า “นี่คือร่างที่แท้จริงของเจ้า?”
“ใช่!” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองเงาสายฟ้านี้
เงาสายฟ้ายิ้มประหลาด “ลำพังเจ้าที่เป็นเช่นนี้ ข้าปล่อยพลังสายฟ้าเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้วิญาณของเจ้าหายไปได้”
“โอ้? งั้นเจ้าก็ลองดู!”
เงาสายฟ้าเห็นลู่เฉินไม่สนใจก็แค่นเสียง “ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้สึกถึงความแข็งแกร่งของข้า!”
เห็นเพียงเงาสายฟ้าเคลื่อนสายฟ้าโดยรอบ และค่อย ๆ โจมตีไปยังลู่เฉิน และในขณะนั้นเอง ชายหนุ่มก็ได้ใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณ
เมื่อเป็นเช่นนี้ เงาวิญญาณทั้งหมดของลู่เฉินจึงกลายเป็นเงาอัสนีวิญญาณ และกายเนื้อที่อยู่ด้านนอกนั้นก็หายไปกับอากาศ
“ศิษย์พี่ ท่านดูนั่น กายเนื้อของเขาหายไปแล้ว” กานจิ่วเม่ยสงสัย
กู่ซานฉงก็มีสีหน้าสับสน “เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?”
กานจิ่วเม่ยทำได้
