บทที่ 620 แม้ประมุขภูเขาจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังถูกทำให้สับสน!
ลู่เฉินมองดูไป๋หลี่ซานที่มั่นใจเพียงนี้และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไม่สามารถทำอันใดข้าได้จริง ๆ!”
“ดูหมือนว่า หากข้าไม่แสดงความเก่งกาจให้เจ้าได้เห็น เจ้าคงหลงคิดว่าตัวเจ้านั้นเก่งกาจเสียแล้ว” เมื่อไป๋หลี่ซานพูดจบก็ใช้มือเพียงข้างเดียวหลอมรวมแส้สีน้ำตาลศาสตราวิญญาณขึ้นมา
เพียงไม่นาน ศาสตราวิญญาณจึงถูกปล่อยออกไปโจมตีบนวิญญาณของลู่เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไป๋หลี่ซานคิดว่าจะได้ยินเสียงกรีดร้องของอีกฝ่าย
แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋หลี่ซานตกตะลึงคือ เมื่อลู่เฉินถูกโจมตีในตอนนั้นกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย
สิ่งนี้จึงทำให้ไป๋หลี่ซานยิ่งตกตะลึง “เหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอันใด?”
“ข้าบอกแล้ว เจ้าไม่สามารถทำอันใดข้าได้” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองไปยังไป๋หลี่ซาน
ไป๋หลี่ซานร้อนใจ แววตาทั้งสองมองพิจารณาอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเพียงอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ชัด ๆ!”
“ถึงแม้จะเป็นขั้นหลอมแก่นแท้ แต่ทักษะที่ข้าทำได้นั้นนับว่าไม่น้อย” เมื่อลู่เฉินพูดจบจึงเริ่มเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ
ไป๋หลี่ซานคิดว่าชายหนุ่มคิดจะหนี จึงพูดขึ้นมาว่า “ไม่ต้องตามหา นี่คือพื้นที่จิตของข้า เจ้าไม่สามารถหนีออกไปได้”
“หนี?” ลู่เฉินยิ้มประหลาด
“หรือเจ้าไม่คิดจะหนีกัน?” ไป๋หลี่ซานย้อนถาม
“เจ้าคิดมากไปแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองไป๋หลี่ซาน จากนั้นจึงเริ่มเคลื่อนไหวรุนแรงยิ่งขึ้น
ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังแบ
