หรือ?”
“ได้ เช่นนั้นข้าจะเข้าประเด็น!”
“พูดมา!” ไป๋หลี่ซานทนไม่ไหวที่จะเอา ‘สิ่งชั่วร้าย’ นี้ ออกไปจากพื้นที่จิตของตน
“ข้าได้ยินมาว่าภูเขาเดียวดายมีสถานที่ฝึกฝนอยู่แห่งหนึ่ง มีเพียงเจ้าและผู้ที่สามารถเอาชนะเจ้าได้ จึงจะสามารถเข้าไปได้ ข้าจึงคิดว่าสถานที่แห่งนั้นต้องน่าสนใจแน่”
“เจ้าต้องการไปยังแดนต้องห้ามภูเขาเดียวดาย?” ไป๋หลี่ซานเบิกตากว้าง
“ใช่ ข้าอยากเอาชนะเจ้าแล้วเข้าไปที่นั่น” ลู่เฉินยิ้ม
“ข้าให้เจ้าเข้าไปก็ได้!”
“ง่ายเช่นนี้?”
“แล้วอย่างไรกัน?” ไป๋หลี่ซานทนไม่ไหวที่จะรีบส่งลู่เฉินเข้าไปทันที
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความคลางแคลงใจ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะใจดีเช่นนั้น!”
“บอกเจ้าตามตรง แดนต้องห้ามนั้นอันตรายยิ่งนัก และหากข้าส่งเจ้าเข้าไปที่นั่นย่อมเป็นการส่งเจ้าเข้าไปตาย” ไป๋หลี่ซานกล่าว
ลู่เฉินราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างจึงยกยิ้มขึ้น “เช่นนั้นก็นำทางเถิด”
“เจ้าออกไปก่อน!”
“ได้!” เมื่อชายหนุ่มพูดจบ จึงแสดงเคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณและหายไปจากตรงนั้นทันที
ขณะนั้นเอง ผู้คนที่อยู่ด้านนอก เมื่อเห็นลู่เฉินกลายเป็นเงาอัสนีต่างก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา
“ดูนั่น เขาไม่ตายจริงหรือ?”
“คิดว่าน่าจะหนีออกมา!”
กานจิ่วเม่ยยิ่งแปลกใจ “หรือประมุขยอดเขาจะเมตตาเขากัน?”
“หรือประมุขยอดเขาทำไม่สำเร็จ?” กู่ซานฉงสงสัย
และในขณะนั้นเอง ลู่เฉินก็กลายเป็นเงาคน และไป๋หลี่ซานก็ค่อย ๆ กลับเข้าสู่ร่างของตนและลืมตาขึ้น แต่แววตานั้นเต็มไปด
