บทที่ 603 กลัวหรือไม่ ลองแล้วก็จะได้รู้!
ลู่เฉินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายนั้นคิดจะทำสิ่งใด แต่เขากลับแสร้งยิ้มออกมา “ได้ ข้าจะเข้าไป”
เพียงเห็นลู่เฉินทะลุผ่านค่ายกลเข้าไปแล้วเดินมาตรงหน้าปรมาจารย์หยวน อีกฝ่ายจึงยื่นมือขวาออกมา จากนั้นบนฝ่ามือจึงกลายเป็นกลุ่มหมอกสีขาว ขณะเดียวกันด้านบนจึงเกิดภาพบางอย่างขึ้น
“เจ้าดู สิ่งเหล่านี้คือความทรงจำของข้า” ปรมาจารย์หยวนค่อย ๆ นำมือไปวางตรงหน้าชายหนุ่ม
ขณะที่ลู่เฉินกำลังมองบนฝ่ามือเขานั้น ปรมาจารย์หยวนก็เผยรอยยิ้มประหลาด “ดูด!”
ลมกระโชกแรงพัดออกมาจากแขนเสื้อของอีกฝ่าย จากนั้นชายหนุ่มจึงถูกดูดเข้าไปภายในพื้นที่มืดสนิทในแขนเสื้อนั้นทันที
ภายในพื้นที่นี้มีก้อนหินพลังเพลิงพิโรธอยู่เป็นจำนวนมาก และเสียงของปรมาจารย์หยวนก็ดังขึ้น “เจ้าหนุ่ม หลงกลเสียแล้ว!”
“หลงกล?”
“ที่นี่คือพื้นที่ภายในสมบัติวิญญาณของข้า ส่วนข้าก็เป็นเจ้าของสมบัติวิญญาณนี้ ดังนั้นเมื่อข้าอยู่ที่นี่ อยากจะทำสิ่งใดก็ย่อมได้ เรื่องจะฆ่าเจ้านั้น นับว่าง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก” ปรมาจารย์หยวนพูดด้วยท่าทางอวดดี
แต่ลู่เฉินกลับยิ้มเย็นชา “เจ้าคงไม่คิดว่า ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าคิดจะทำสิ่งใดหรอกนะ?”
“รู้แล้วแต่เจ้ายังกล้าเข้ามาอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าตัวเจ้าเก่งกาจเพียงใดกัน?” ปรมาจารย์หยวนย้อนถาม
ชายหนุ่มฉีกยิ้ม “ข้าเพียงแค่อยากดูว่าเจ้ายังมีความสามารถใดอีกก็เท่านั้น”
“อวดดีนัก!” ปรมาจ
