ารย์หยวนหัวเราะลั่น
ลู่เฉินเพียงแค่ยิ้ม จากนั้นจึงหายตัวไปทันที ปรมาจารย์หยวนตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “คนล่ะ?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไร?” เสียงของลู่เฉินดังสะท้อนอยู่ภายในพื้นที่สมบัติวิญญาณของปรมาจารย์หยวน
ปรมาจารย์หยวนพูดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ “นี่เป็นสมบัติวิญญาณของข้า เหตุใดข้าจึงไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเจ้า?”
“เพราะตอนนี้สมบัติวิญญาณนี้กลายเป็นของข้าแล้ว!” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็ออกมาอยู่ตรงหน้าปรมาจารย์หยวนทันที จากนั้นเขาพลันโบกมือข้างหนึ่ง ชุดคลุมสีแดงแขนขนาดใหญ่ชุดนี้ก็หายไปจากบนร่างของปรมาจารย์หยวนทันที
ปรมาจารย์หยวนมีสีหน้าไม่ดีนัก “นี่เป็นของข้า!”
ลู่เฉินถือชุดคลุมไว้พลางยิ้มและพูดออกมาว่า “นับตั้งแต่บัดนี้ มันเป็นของข้าแล้ว!”
อีกฝ่ายพูดด้วยความโมโห “มันถูกข้าใช้เวลาหลอมมานานนับหลายปี เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะควบคุมมันได้!”
“เรื่องนี้ เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลนัก” เมื่อลู่เฉินพูดจบ ชุดคลุมนี้จึงหายไป
เมื่อปรมาจารย์หยวนมองไม่เห็นร่องรอยของมัน จึงมองอีกฝ่ายด้วยแววตาโกรธแค้น “เจ้า!”
ลู่เฉินยกยิ้ม “ถ้าหากตอนนี้ข้าโยนก้อนหินบางส่วนออกไป เจ้าคิดว่าก้อนหินเหล่านี้จะทำให้เจ้าเป็นอย่างไร?”
เมื่อปรมาจารย์หยวนไม่มีชุดคลุมสมบัติวิญญาณ ย่อมต้องถูกทำร้ายได้ ดังนั้นจึงพูดด้วยความร้อนใจขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้า ข้าไม่กลัวก้อนหินเหล่านั้น!”
“โอ้? เจ้าแน่ใจหรือ?” ชายหนุ่มฉีกยิ
