้ม
“แน่ แน่นอน!” ปรมาจารย์หยวนแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา จากนั้นจึงโยนก้อนหินออกไป แต่ปรมาจารย์หยวนที่ไร้ซึ่งชุดคลุมนั้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขารีบรวบรวมม่านพลังปราณขึ้นมา แต่ก้อนหินแต่ละก้อนกลับระเบิดอยู่รอบ ๆ ม่านพลังนี้
ตูม! ตูม! ตูม!
ปรมาจารย์หยวนหวาดกลัวจนพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “พอแล้ว!”
ลู่เฉินจึงหยุดมือ ถึงแม้ปรมาจารย์หยวนจะไม่เป็นอะไร แต่เมื่อครู่ที่ม่านพลังได้ระเบิดจนแตกละเอียดนั้น ทำให้เข้ารู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย ดังนั้นใบหน้าเขาจึงซีดเผือด จนทำให้อีกฝ่ายฉีกยิ้มเย้ยหยัน “ยอมแล้วหรือ?”
“สิ่งที่ควรพูด ข้าพูดออกไปหมดแล้ว เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก?”
“ข้าเพียงต้องการแน่ใจว่าเจ้าไม่ได้หลอกข้า!” เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณพุ่งตัวเข้าไปภายในร่างของปรมาจารย์หยวนทันที
แต่ภายในพื้นที่จิตของปรมาจารย์หยวนผู้นี้ กลับมีกระบี่ลอยอยู่เล่มหนึ่ง
กระบี่เล่มนี้เปล่งแสงสีดำจาง ๆ ออกมา และนี่คือกระบี่วิญญาณของเขา
เมื่อลู่เฉินเข้าไป กระบี่วิญญาณนี้จึงส่งเสียงดังขึ้นมา ราวกับว่าต้องการสังหารเขา แต่ปรมาจารย์หยวนรีบหยุดกระบี่เล่มนี้ไว้ทันที จากนั้นจ้องมองอีกฝ่ายพลางเอ่ยถาม “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
“ข้าต้องการเพิ่มพลังบางอย่างบนวิญญาณของเจ้า!” ลู่เฉินฉีกยิ้ม จากนั้นจึงใช้คำสาปภูต
ทันใดนั้น กระบี่วิญญาณพลันพุ่งเข้าไปค่อย ๆ ตัดโซ่ตรวนเหล่านั้นออกทีละเส้น ทำให้ปรมาจาร
